Ondanks dat het een vrije vrijdag was, ging de wekker toch op de vaste tijd af. Vandaag staat een trip naar Berlijn op de agenda. Na eerdere pogingen in 2020 en 2022 (corona & covid) moet het vandaag eindelijk lukken om de Duitse hoofdstad te bezoeken. Met de trein van 07:33 uur begint onze trip naar Berlijn, en met een paar overstapmomenten rijden we in één keer door naar onze eindbestemming: Alexanderplatz Bahnhof.
De treinreis ging inderdaad in een moeite door, maar gestaag ging het zeker niet. Vanaf Deventer reed de ICE trein bijna bij elk station waar we normaal gesproken snel voorbij moesten rijden, heel langzaam, met als resultaat dat we een uur te laat in Hannover aankwamen. Een uur! Gelukkig had de trein die ons verder moest brengen ook enorme vertraging, waardoor we toch een goede aansluiting hadden.
Het overstappen was gekkenwerk, er waren meer reizigers aan boord dan dat er gereserveerde zitplaatsen waren, en wanneer je naar een andere coupé wilde gaan, moest je bijna over metershoge koffers klimmen. Niet te doen. Gelukkig was er een enorm vriendelijke Duitse mevrouw die ons wees op twee vrije stoelen. Deze trein reed wel gestaag in één keer door naar onze eindbestemming, en rond de klok van half vijf konden we in ons hotel, Park Inn Hotel, inchecken.
Hierna hebben we een korte wandeling op en rond het Alexander Platz gewandeld. De omgeving verkent en zijn we rond de klok van zeven uur naar het hotel teruggegaan en hebben we heerlijk gegeten; een salade en een wiener schnitzel. Wenn in Deutschland, essen wir wie in Deutschland.
Ook aan de Franse kust wil ik een stukje hardloopgeschiedenis creëeren, dus om 07:00 uur liep ik vanuit de hoge duinen met een lichte daling richting het strand. Het was daar al druk met veel hondenuitlaters en andere hardlopers. De mist van gisteravond was al snel vertrokken. Sneller dan ik vanmorgen uit mijn bed. Na drie kilometer had ik wel genoeg van het hardlopen en besloot ik dezelfde route terug te (hard)lopen. Het laatste stuk was nu een lichte stijging, en die viel me vies tegen. Zeker toen ik bij de bungalow aankwam en ik net geen vijf kilometer had gelopen. Dan maar een blokje om, om een paar andere bungalows. Dat stukje om was een stijl stuk omlaag en weer heel stijl omhoog. De laatste honderd meters waren zeer zwaar. Toen ik bovenaan bij de bungalow was aangekomen had ik een bijna-dood-ervaring.
Nadat ik me had gedouchet ben ik samen met Edo het stadje ingereden, waar we bij de boulancier verse croissants en chocaladebroodjes hebben gehaald. Het was even een onderneming om een goede bakker te vinden met een overzichtelijke rij aan klanten, maar die vonden we, en na ruim een kwartier waren we dan toch aan de beurt om de bestelling op te geven. Er heerste even een lichte paniek bij de aardige verkoopster toen ze hoorde dat we twintig croissants wilde hebben. Zo veel had ze er nog niet. Ze was alleen vergeten dat ze nog een paar croissants in de vitrine lagen. Uiteindelijk vertrokken we met het gewenste aantal broodje terug naar de familie.
Na het uitgebreide ontbijt ging iedereen hun eigen weg. Er was markt deze zaterdagochtend in het stadje en iedereen ging, of samen, of op eigen gelegenheid erheen. Er werden diverse dingen (kleding, souveniers) aangeschaft. In de middag kwam nichtje Nikke aan. Eindelijk waren we compleet en werden Edo en ik in het zonnetje gezet, voor ons vijfentwintigjarig huwelijk.
In de avond zijn we uiteten geweest bij Novotel. Daar viel het eten mee, voor sommige een beetje tegen, maar dat kwam ook door de onduidelijke menukaart en onbegrijpbare ober. Na het eten zijn we met zijn allen weer naar ons tijdelijke thuis gegaan voor gezelligheid, gezelschapspelletjes en versnaperingen. Ik denk dat iedereen straks met een glimlach op het gezicht in slaap zal vallen.
Een vroeg ochtend-rondje.
Eén van de vele bijzondere huizen in het dorp.
Klaar voor ontbijt!
De kids zijn al heel druk (geweest).
Een bijzonder binnenplaatsje in het dorp.
Edo poseert bij een zogenaamd zandsculptuur van de Eiffeltoren.
Vanmorgen zijn we rond 11:00 uur vanuit Almere vertrokken. Eerder hebben we, samen met Yvonne, nog wat laatste boodschappen gedaan om dan uiteindelijk richting Frankrijk te rijden. De navigatie had aangegeven dat de reis ruim vierenhalf uur ging duren, dus vol goede moed reden we al ras over de snelweg, richting Breda.
Helaas kwamen we bij knooppunt Gorinchem in een zware file, waardoor er drie kwartier aan de reistijd werd geplakt. Uiteindelijk reden we, via de belgische kust in één stuk door naar onze eindbestemming: Touquet. Hier kwamen we kwart voor vijf aan, waar al andere familieleden ons stonden op te wachten. Na een hartelijke begroeting splitste zich een kleine groep af, richting de supermarkt. Er moest gebarbecued worden! Verder was het als een doodnormale familiebijeenkomst, maar dan aan de Franse kust. Bijzonder. Er werd die avond veel gepraat, gelachen en nog meer gegeten. Wat een rijkdom.
File.Ons onderkomen, dit weekend.De achtertuin.Gezelligheid.
Vandaag geen wekker die ons mocht wekken, want op zondag slapen we uit. Niet dat we heel lang in bed hebben gelegen. Een bed, anders dan je eigen ligt toch minder vertrouwd, of lekker, en het ontbijt werd ook tussen 09:00- en 09:30 uur bezorgd worden, dus ik stond op tijd onder de douche.
Het ontbijt werd om + 09:15 uur bezorgd en toen waren we beiden al gedoucht en hadden we een eerste kop Nespresso-koffie op. Na het ontbijt, wederom twee pistoletjes, een croissantje, een gekookt eitje en een bakje vruchtenyoghurt met cruesli, zijn we rustig langs de kustlijn naar Noordwijk gaan wandelen. Het was heerlijk wandelweer, en daar dachten meerdere mensen ook zo over.
Met de zon en de wind in de rug zijn we in aangenaam tempo naar het noorden gelopen, om in Noordwijk om te keren en door de duinen weer terug te wandelen. Na een ruim anderhalf uur en zevenenhalf kilometer kwamen we weer aan bij ons tijdelijke thuis. De zon scheen fel, wanneer er geen wolk voor hing, dus hebben we heerlijk op onze strandbedjes gelegen.
Aan het einde van de middag moesten we weer even op en neer naar het parkeerterrein lopen om daar ons parkeerplekje voor een aantal uren (zeker tot morgenochtend, na het uitchecken) te verlengen. Parkeren is tegenwoordig bijna nergens nog gratis. In de avond zijn we weer gaan uiteten bij Wantveld, waar ik weer de cheesy carpaccio heb besteld en dit keer een slam burger; een flinke hamburger met alles erop en eraan.
Nu lig ik op de bank bij te komen en druk met uitbuiken van het eten. Ik neem nog een wijntje of twee, want we willen morgen geen halve flessen of pakken mee terug naar huis nemen..
Vanmorgen ging mijn wekker op tijd, want ook deze zaterdagochtend wilde ik een rondje van vijf kilometer hardlopen. Om even voor 07:00 uur stond ik buiten. Ik kon zien dat het had geregend aan het natte zand op het strand. Het hardlooprondje ging richting het noorden, richting Noordwijk, waar ik na drie kilometer weer terug naar Katwijk ben gelopen. Na ruim vijf kilometer hardlopen, was het rustig aan uitlopen, naar de jarigejob Edo.
Deze was inmiddels ook al wakker en gedoucht. Hierna ben ik ook snel onder de douche gegaan. Het water was prima. Goede temperatuur en aardige, bijna stevige waterstraal. Het was behelpen met shampoo en een beetje afwasmiddel. De douchegel lag nog in Almere. Na het douchen werd tussen 09:00- en 09:30 uur het ontbijt bezorgd. Dit waren een tweetal pistolets met beleg, een croissantje en een bakje vruchtenyoghurt met cruesli.
Met goed gevulde magen zijn we later naar Katwijk aan Zee gewandeld. Er moest douchegel gehaald worden, en bij de HEMA een tweetal handdoekjes. Verder heb ik nog in een electronicazaak een powerbank gekocht. Mijn eigen bank lag waarschijnlijk nog naast de douchegel in Almere. Saillant detail: de verkoper vroeg waar ik vandaan kwam, en ik zei zonder nadenken: Den Helder. Het zullen wel de vibes van mijn geboortestad zijn, die ik hier sterk ervaar.
Met een gevulde rugzak zijn we over het strand weer teruggelopen naar ‘Logeren aan Zee’, waar we de middag heel relaxt op een ligbedje met de ereader in de hand, in een waterig zonnetje hebben doorgebracht. Het is hier gezellig druk. Veel Duiters en hondeneigenaren. Links naast ons een Duits stel met een golden retriever en rechts van ons drie dames die het veel te druk met elkaar hebben en geen aandacht voor hun cocker spaniël.
‘s-Avonds zijn we bij de strandtent Wantveld gaan uiteten. Carpaccio vooraf en ossenhaas met pepersaus. Ik vond het een beetje jammer dat we aardig wat hebben moeten wachten voor het hoofdgerecht, ook omdat het niet zo heel bijzonder was. Wel heel lekker, maar het lange wachten niet goedmakend. Later op de avond hebben we in ons huisje gezeten met wat wijn tot we het tijd vonden om naar bed te gaan.
Noordwijk aan Zee.Ons huisje.Birthday Boy & Breakfast.Katwijk aan Zee.Logeren aan Zee.Regendruppels.Blije Birthday Boy.
Een eerste weekendje uit van het jaar. Edo is dit weekend jarig, en vaak willen we dan een paar dagen weg. Corona heeft zo’n vijf jaar geleden roet in het eten gegooid, maar we doen tegenwoordig weer alsof er nooit een pandemie is geweest, dus zitten we dit weekend in Katwijk aan Zee.
We logeren aan zee, dit weekend. Een vakantiehuisje óp het strand, vlak onder de duinen. Voordeel van een weekend in eigen land is dat de reistijd heel aangenaam is. Waar ik doordeweeks een uur onderweg ben naar mijn werk, waren we vandaag net zolang onderweg. Dat id toch iets anders dan een vijfuur durende autorit naar Parijs.
We hebben ook nog eens geluk met het weer, dat enorm meewerkt. Het lijkt alsof we een aantal maanden verderop in het jaar zitten. We hebben vanmiddag heerlijk relaxt in het zonnetje voor ons huisje op het strand gezeten. Het is genieten met de hoofdletter G.
Het huisje is van bijna alle gemakken voorzien. Het is enigszins gedateerd, maar nog prima om van te genieten. Vanavond zijn we nog even naar Katwijk gewandeld. We gingen ervan uit dat handdoeken incluis waren, maar dat hadden we niet goed aangegeven bij de boeking. Een wandeling naar een klein winkelcentrum verderop, gaf ons een stel handdoeken, waarvan ik hoop dat ze ons morgen goed afdrogen.
Nu we heerlijk hebben gegeten bij een beach club verderop, is het nu aangenaam vertoeven met een wit wijntje in de hand en uitzicht op een donkere nacht, waar in de verte aan de horizon de lichten van voorbijvarende schepen zijn te zien.
De laatste dag op Rhodos. Vandaag hebben we niet veel ondernomen, want zo’n laatste dag ervaar ik altijd als een ‘wachten-tot-je-vertrekken-mag-dag’. Het liefst vertrek ik halverwege de dag, maar met deze vakantie is dat anders. Vanavond rond 22:00 uur vertrekken we naar Turkije om vanuit Antalya, verder naar Amsterdam te vliegen. Dat wordt nachtwerk.
Na het ontbijt hebben we heel rustig de koffers ingepakt en hebben in het supermarktje in het hotel de laatste nodige dingen aangeschaft. Om 12:00 uur moesten we uitchecken, maar ruim een uur van tevoren kregen we een belletje van de receptie dat we, als we wilden, nu al naar de andere kamer gaan. Ik heb gezegd dat we ons voor 12:00 uur zouden melden.
Even voor het middaguur dan toch uitgecheckt en weer ingecheckt voor de andere kamer. Dit was een echte down-grade. Geen balkon, maar één stopcontact en de grootte van de kamer was een kwart van onze eerdere kamer op de vijfde etage. Het was voldoende om de komende zes uur uit te houden.
‘s-Middags zijn we nog even naar het aquarium van Rhodos gewandeld. Deze zagen we de hele week al op honderd meter van ons hotel, maar hadden het nog niet bezocht. Mochten we het nooit met een bezoek hebben vereerd, dan hadden we ook niets gemist. Het was in een kleine ruimte met opgezette zeedieren en een mini-aquarium dat er niet al te verzorgd uitzag. Binnen een half uur hadden we alles wel gezien.
Terug in het hotel hadden we nog een paar uur te gaan, dus hebben we gepowernapt om uitgerust aan onze reis te beginnen. Deze begon om even voor half zeven. We werden door een grote touringbus opgehaald, met meerdere tussenstops om de andere reizigers op te halen. Op het vliegveld waren we snel ingecheckt. Irritant vond ik wel dat we tot vier keer toe onze identiteitsbewijs mochten laten zien. De laatste keer bij de medewerker die ons eerder al had ingecheckt. Over werkverschaffing gesproken.
Later dan gepland (zoals gewoonlijk) stegen we op richting Turkije, waar we na veertig minuten weer mochten landen, om na een uur en een grote groep, nieuwe passagiers (met te veel kleine kinderen) in de stoelen weer op te stijgen. Na middernacht vertrokken we naar Schiphol, om daar een kleine vier uur later te landen. Na een reis van twaalf uur was om 02:52 uur onze vakantie voorbij. Volgend jaar weer een ander Grieks eiland!
Vandaag was het weer net als de andere dagen heerlijk uitgeslapen en toch op tijd eruit om te ontbijten. Vandaag stond een tochtje naar het Filerimos klooster in de planning. Het is bijna zondag, dus een religieus ochtendje kan nooit kwaad. Heel relaxt hebben we ontbeten om daarna op ons gemak naar onze Fiat 500 te lopen.
Dankzij het navigatiesysteem waren we al snel op de goede weg, waarbij het systeem ons wist te melden dat we binnen een half uur op plaats van bestemming zouden arriveren. Het ging ook allemaal snel, maar de laatste kilometers gingen via scherpe haarspeldbochten naar boven. Alles leek uitgestorven, tot we bij het klooster aankwamen. Toeristenbussen stonden in strakke formatie geparkeerd op het grote parkeerterrein.
Onderweg, lopend naar het klooster werden we bijna omsingeld door tientalle pauwen. Nabij het klooster bevindt zich namelijk ook een pauwenbos. Pauwen; het zijn mooie vogels, maar je moet ze niet horen. Ik vind het geschreeuw van deze vogels als kattengejank in het kwadraat. Mijn oma woonde vroeger in Sneek vlakbij het Wilheminapark. Daar liepen ook veel pauwen rond, en ‘s ochtends werd ik te vaak gewekt met dit pauwengeschreeuw. Ik voelde me deze ochtend op dit Grieks eiland weer even in Sneek van de jaren zeventig.
De wandeling in en rondom het klooster vond ik indrukwekkend. Ik geloof niet in god, maar religie heeft altijd wel mijn (positieve) aandacht. Daarbij waren er wederom veel invloeden van de kruisridders terug te vinden. Een voor mij interessante, leuke combinatie. Af en toe waande ik me in de videogame Uncharted. In gedachten besprong en beklom ik de meerdere kerkgevels en -torens.
Nadat we alle kloosterkamers, kloostoverblijfselen en ander oud kloosterpuin op het terrein hadden bekeken, was er nog een korte wandeling naar het grote betonnen kruis. Het grote gevaarte voegt niets toe aan deze toeristische plek, maar je moet het maar gezien hebben. Aan de voet van dit christelijk symbool heb je wel een schitterend uitzicht over het eiland, maar daarna hadden we het allemaal wel gezien.
Terug naar Rhodos-stad namen we een toeristische route, die maar een paar minuten langer duurde dan de kortste weg naar ons tijdelijk thuis. Eenmaal thuis hebben we ons even opgefrist en zijn toen even het centrum ingegaan om een paar souveniers te scoren. Het was vandaag warm. 30+ °C. Wanneer je de onnodige drang hebt, kan je jezelf als stoofschotel identificeren.
Verder was deze middag een herhaling van eerdere middagen; in en rondom het zwembad liggen luieren. In de avond zijn we nogmaals naar Elia Olive Restaurant gegaan, omdat Edo, voor de veiligheid van zijn maag, kippensoep wilde eten. Later in de avond ben ik toch even naar de receptie van het hotel gegaan. Morgenmiddag moeten we om 12:00 uur uitchecken, maar we worden pas om 18:30 uur opgehaald voor de transfer naar het vliegveld. Ik wilde weten of we de hotelkamer voor een paar uur konden verlengen. Helaas was dit niet mogelijk. Wel konden we een andere kamer tot 18:00 uur boeken. Mooi. Nu hoeven we morgen, in de middag niet doelloos door stad te lopen.
De dag begon weer prima. Na het douchen besloten we op tijd te gaan ontbijten, want een autorit naar Lindos stond in de planning. Edo voelde zich iets beter dan de afgelopen dagen, dus een autorit zou niet te veel moeite kosten. Net als iedere dag namen we de lift naar beneden, maar vandaag dan wel met het verschil dat we vast in de lift kwamen te zitten. We kwamen aan tot de begane vloer, maar de liftdeur bleef dicht.
Geen reden tot paniek, want we zijn niet claustrofobisch aangelegd, maar in de lift is geen airco en op dit tijdstip was het al redelijk warm in de cabine. Het aanhoudend indrukken van de alarmknop gaf het gewenste resultaat, want na één minuut hoorden we een stem de vraag stellen: ‘Are you in there?’ Deze vraag hebben we positief beantwoord en na een tijdje hoorden we: ‘Wait two minutes please.’ De receptioniste ging zeer waarschijnlijk hulp halen, en na inderdaad twee minuten (voor ons voelde het langer in de klamme warmte) werd de liftdeur geforceerd geopend. Je hebt van die dagen…
Het ontbijt werd genuttigd (Edo nog voorzichtig in verband met zijn maag) en na het ontbijt gingen we op zoek naar een autolader. Zo’n apparaat met usb-poort dat je in de sigarettenaansteker van de auto steekt. Zo kunnen we de mobiele telefoon als navigatiesysteem gebruiken. Via de kaarten-app vonden we al snel een speciaalzaak en konden we een autolader èn een telefoonhouder scoren. We konden nu de rit van ruim een uur (Rhodos is best een groot eiland) ondernemen.
Onderweg is het even wennen aan het verkeersgedrag van de locals op het eiland, maar ook daar raak je (Edo) snel aan gewend. Na een rit van 65 minuten kwamen we aan op het parkeerterrein van Lindos, waarna er een korte wandeling naar het dorpsplein volgt. Hier was het heel druk. Veel toeristen en enorme smalle straatjes. Honderden toeristen wandelden zich omhoog naar de acropolis van het witte stadje. Aangezien Edo zich nog niet helemaal 100% voelde en ik geen zin had in nog een klim in de zinderende hitte, besloten we de acropolis achter ons te laten.
Na een rit van nog eens een uur hadden we onze auto alweer voor de deur van het hotel geparkeerd en nadat we weer in de relaxmodus waren, zijn we de middag in en rondom het zwembad van het hotel gaan liggen. In de avond zijn we gaan uiteten bij Elia Olive Restaurant, waar Edo een kippensoep heeft besteld en ik een Grieks kipgerecht. Nu zitten we relaxt op onze hotelkamer, nog even inlezen over wat we morgen gaan ondernemen.
Vanmorgen werd om 08:00 de huurauto afgeleverd, een Fiat 500 cabrio. Zilvergrijs, met een bordeauxrood dak. Helemaal niet groot, maar hartstikke handig op een Grieks eiland als Rhodos. Na het ontbijt was het dan ook snel in de auto en richting de Vlindervallei te racen.
Na een rit van een half uur kwamen we op de plaats van bestemming. Een parkeerplaats was snel gevonden en de ingang van de vallei ook. Nadat we onze entreekaart hadden betaald, was het naar boven wandelen via een aangelegde route naar boven. In het begin was het minder vlinder, maar uiteindelijk liepen we door een zwerm van fladderende vlinders. Bijzonder.
Halverwege kreeg Edo steeds meer last van zijn maag en heeft hij tenslotte het einde van het wandelpad niet bereikt. We zijn dezelfde weg teruggelopen om daar weer in de auto te stappen. Aan het begin van de middag is Edo naar bed gegaan, waar ik in het begin ook op de hotelkamer bleef. In de loop van de middag ben ik voor een wandeling naar buiten gegaan en heb ik Rhodos-stad een beetje herontdekt.
Bij terugkeer in het hotel heb ik noodles voor Edo gehaald. Mocht hij de pasta niet willen eten dan is er nog bouillon voor hem op op te drinken. Zo krijgt hij toch nog wat binnen. Verder heb ik op mijn mobiel een paar afleveringen van Dexter bekeken en ben ik om 20:00 uur naar buiten gegaan, want ik heb geen last van mijn maag en ik moet toch eten.
Na een korte rondwandeling heb ik bij Local gevraagd of ze een table for one hadden, en dat hebben ze positief beantwoord. Dus ben ik er gaan zitten voor een souvlaki met een large beer. Het was er gezellig druk, met hits uit de seventies, en tussen de rokende gasten. Alsof het even 1978 was. Het eten was er overigens prima. Hierna ben ik weer naar ons tijdelijke thuis gegaan.
vakantiedagboek.com 