Dray – Pagina 2 – vakantiedagboek.com

Corfu, dag 1.

Vannacht even voor 03:00 uur vertrokken we vanuit Almere richting Schiphol. Daar waar we voorheen altijd langparkeren, P3, regelde via Schiphol was dit nu, met bijbetaling, inclusief bij onze boeking via het reisbureau. Het was een iets andere locatie (naar Aalsmeer), met een andere dan gebruikelijke manier van inchecken, maar het is ons gelukt om de auto achter te laten en via een transferbus naar de terminal te rijden.

Op Schiphol is het altijd druk. Ook wanneer je er midden in de nacht aankomt. Hoewel niet lang, stonden we toch in een rij om onze koffers via de drop-off naar ons vliegtuig te laten verdwijnen. Hierna de gebruikelijke paspoortcontrole en de check via de scan om hierna relaxt naar onze gate (D79) te wandelen. Ook hier was het druk, maar ook ging het hier gestaag goed en zaten we na enige tijd in de door ons ruim van tevoren gereserveerde vliegtuigstoelen.

De vlucht ging ook wederom vlot. Ergens heb ik gelezen dat het eiland Corfu het dichtstbij is, vanaf Nederland. Dat zou dus best waar kunnen zijn. Voor het eerst heb ik tijdens een vlucht wat weg kunnen dommelen, waardoor het ook allemaal iets vlotter leek te gaan. Volgens schema landden we op Corfu, waar we al snel naar ons transferbus liepen. De transfer naar onze accommodatie ging minder vlot; ruim 2 uur onderweg. Bijna net zo lang als onze vlucht vanuit Nederland.

Bostonia Village is een verrassend aangename accommodatie. We dachten in een achteraf appartementje te komen, maar dit blijken mooie vakantiehuisjes te zijn, met een tweede verdieping; een grote slaapkamer en net zo grote badkamer. Heel luxe. Behalve de wifi. Het is er wel, maar zo broos dat elke muur, elke deur, ja zelfs een diepe zucht, het alweer verdrijft. Nadat we onze koffers hadden geleegd en de inhoud een plek hadden gegeven, zijn we naar een supermarkt verderop gelopen. Dat was zweten met deze warme temperaturen.

Met volle tassen aan boodschappen zijn we thuisgekomen en hebben aan de rand van het zwembad geluncht. Edo een uitsmijter met ham en kaas en ik een crêpe met kaas en ham, daarbij een goed glas met gekoeld Grieks bier. Hierna een middagdutje gedaan en ik was meteen vertrokken naar droomland. Na een uur slapen zijn we naar het zwembad gegaan. Ik heb er een paar baantjes getrokken en verder op een stretcher aan de rand van het zwembad gelegen.

In het begin van de avond zijn we langs de promenade gelopen en zijn uiteindelijk bij Petra Beach Bar gaan uiteten. Vers knoflookbrood voor Edo en voor mij een heerlijke, pittige tirosalade, vooraf. Beiden hadden we Sofrito als hoofdgerecht. Heerlijk zacht stoofsvlees in knoflooksaus. Genieten. Totdat er een invasie van muskieten zich voordeed. Gelukkig was het eten bijna op, want ineens werden we omhelst door diverse zwermen van muskieten. We hadden de hint kunnen begrijpen toen de ober aan iedere tafel een flesje antimuggenspul aanbood. Dat is eigenlijk voor vandaag het enige nadeel geweest.

Nu zitten we, muskietenvrij, op ons terras bij ons huisje aan de wijn om hierna vermoeid en zeker voldaan een volle nacht te gaan slapen.

Ons tijdelijk thuis, helemaal achteraan.

Berlijn, dag 4.

Vanmorgen ging de wekker ruim op tijd, waardoor we nog even konden snoozen in ons hotelbed. Rond acht uur vond ik het welletjes en sprong onder de douche. Edo na mij en rond de klok van kwart voor negen zijn we naar de ontbijtzaal gegaan. Hier uitgebreid gegeten, want er wacht ons een lange reis voor de boeg. Na het ontbijt hebben we de koffers gepakt en relaxt liggen chillen op kamer 2007, tot we even voor half twaalf hebben uitgecheckt. We ontvingen onze borg terug en zijn toen naar de S-bahn Alexanderplatz gelopen om naar Berlin Hauptbahnhof te reizen.

Ruim op tijd zijn we op het Berlin Hauptbahnhof aangekomen waar we onder het genot van een broodje en een beker cappuccino op onze trein hebben zitten wachten. Deze vertrok uiteindelijk op tijd en kwamen we uiteindelijk ~~zes~~ ~~zeven~~ ~~acht~~ bijna negenenhalf uur later (door belachelijke vertragingen door meer dan eens stil te staan in the middle of nowhere in Duitsland) aan in Almere Centrum. Even voor ~~acht~~ ~~negen~~ tien uur ‘s-avonds, wandelden we in acht minuten naar huis. Voor mij was de trip in Berlijn een succes, maar ik ga er nooit meer naartoe met de trein.
Ik ben benieuwd of er ook mensen zijn die de treinreis naar en van Berlijn anders hebben ervaren…

Berlijn, dag 3.

De wekker ging niet af vanmorgen. We hadden al besloten de zondag relaxt te beginnen, en daarbij zijn we er inmiddels ook achter dat alles in Berlijn tot tien uur ‘s-ochtends nog dicht is. Om acht uur waren we klaar om de dag te beginnen. Douchen, ontbijten en gaan.

Hoewel ik gisterochtend al met mijn hardlooprondje naar Checkpoint Charlie was gelopen, had Edo hiervan nog niets gezien. Dus een bezoek aan de historische controlepost uit de tijd van het verdeelde Berlijn stond op de agenda. Dit keer zonder hardloopschoenen, maar met de metro. De toeristische dag begon om half tien.

Na een korte trip met de U-bahn waren we al ras bij Checkpoint Charlie om een paar foto’s te schieten. Het was er nog niet heel druk, maar gisterochtend rond half zeven, was er niemand. Nadat de nodige kiekjes waren geschoten bezochten we bij de Mauermuseum de souveniershop, waarbij we zijn losgegaan. Genoeg herinneringen gekocht om met volle tas weer met de U bahn naar de Eberswalder Straße te reizen voor een bezoek aan het Mauerpark.

Het Mauerpark is een geslaagd concept; daar waar zo’n vijfendertig jaar geleden vooral misère bestond, heerst nu alleen maar vrijheid en blijdschap. Vooral op een warme, zonnige dag zoals vandaag. Na een korte wandeling door het park, en over de vlooienmarkt, zijn we vlakbij gaan lunchen. Na deze korte stop zijn we weer teruggegaan naar Alexanderplatz voor een ander bezoek, vlakbij.

De Dom van Berlijn is een evangelische kerk, vlakbij ons hotel. De koepel van deze kerk is vanuit onze hotelkamer te zien. Een bezoekje was verplichte kost, en daarbij ook de klim naar boven, om buiten om de koepel te wandelen. Na ruim 270 treden te hebben geklommen (het voelde aan als 720 treden), hadden we het immense uitzicht over Berlijn. Bijzonder om tussen de patina gekleurde koperen beelden te wandelen. Na een rondje om de kerk, liepen we weer 270 treden naar beneden, waar we vanzelfsprekend een kaarsje hebben aangestoken.

Uitgeput van de klim van ongeveer honderd meter zijn we op een terrasje gaan genieten van een goed glas bier, om hierna weer naar het hotel terug te wandelen. Op onze hotelkamer hebben we even heel relaxt wat tijd doorgebracht, om na een paar uur te gaan uiteten bij MIO, onder de Fernsehturm. Hier hebben we heerlijk gegeten met een één liter glas bier erbij. Dat werd nog een uitdaging. Uiteindelijk is het ons gelukt en liggen we nu weer op de hotelkamer bij te komen. Morgenochtend maken we ons klaar voor vertrek naar huis, maar ik weet nu al; een tweede bezoek aan deze bijzondere, en vrolijke stad wordt weer op de agenda gezet. Er valt nog genoeg te ontdekken.

Checkpoint Charlie, ook ‘ns vanuit het Westen geschoten.

Een stukje muur vlakbij Checkpoint Charlie.

Berlijn, dag 2.

Vanmorgen was ik ruim een uur voordat de wekker af moest gaan al wakker. Na een droom waarin veel Stasi-spionage voorkwam, was ik inmiddels wakker genoeg om mijn hardloopschoenen aan te trekken en voor een rondje van vijf kilometer te gaan lopen. De planning was om naar Checkpoint Charlie te gaan en van daar weer terug naar het hotel. Natuurlijk liep ik eerst te veel door over Unter den Linden, dus bijna de Brandenburger Tor aangetikt (bleek later op de dag).

Dus met een korte omweg ben ik na drieënhalf kilometer hardlopen bij de iconische grensovergang aangekomen. Hier heb ik een paar foto’s geschoten om daarna weer richting Alexanderplatz terug te lopen. Vlak voor de Fernsehturm beëindigde ik de run met de hardloop-app, om daarna naar het hotel te wandelen.

Op de hotelkamer aangekomen was het snel douchen (zwakke straal en wisselende temperaturen) om daarna opgefrist naar de ontbijtzaal te gaan. Hier was het eten goed en veel. Met een volle maag liepen we later richting de metro waar we ons kaartje voor de komende 48 uur kochten en richting de Kaiser Wilhelm Gedächtniskirche gereden. Hier waren we iets te vroeg aangekomen, dus hebben rustig gewandeld over de Kurfürstendam. Het was hier aangenaam weer voor.

De Kaiser Wilhem Gedächtniskirche viel mij iets tegen. De kerk was tijdens de tweede wereldoorlog gebombeerd, waardoor alleen een ruïne is overgebleven. Hier waren we snel uitgekeken en zijn toen met de metro verder gegaan, richting Potsdamer Platz, waar we een wandeling maakte richting de Reichstag, en natuurlijk de Brandenburger Tor. Hier hebben we genoeg foto’s geschoten. Vlakbij de Reichstag een cappuccino gedronken om daarna naar het holocaustmonument te wandelen. Indrukwekkend.

In de middag hebben we heel relaxt, vlakbij het hotel doorgebracht. Vanzelfsprekend moesten we een Duits broodje bratwurst halen. Bij de eerste tent, vlakbij de uitgang van het hotel, was deze niet zo bijzonder, dus zijn we daarna naar een tweede worstentent gegaan. Deze broodjes bratwurst waren ietsje duurder, maar wel veel smakelijker. Hierna zijn we heel even het warenhuis Galeria ingegaan, waar ik twee paar kleurrijke hardloopsokken heb gescoord. Na het warenhuisbezoek hebben we enkele Berlijn-souveniers voor thuis gehaald.

Voldaan zijn we weer naar onze hotelkamer gegaan, waar we heerlijk hebben liggen rusten (powernap) tot het tijd was voor het avondeten. Tijdens mijn hardlooprondje, vanmorgen, rende ik door het Nicolaiviertel over een horecastraatje langs de Spree. Hier besloten we nu naartoe te gaan en daar zijn we bij Brauhaus GeorgeBraeu op een terras gaan zitten. Hier hebben we heerlijk Duits gegeten. Met volle maag zijn we verder door het Nicolaiviertel naar ons tijdelijke thuis gewandeld. Op tijd naar bed; het was een indrukwekkende dag.

Jezus in de ruïne van Kaiser Wilhem Gedächtniskirche.

Berlijn, dag 1.

Ondanks dat het een vrije vrijdag was, ging de wekker toch op de vaste tijd af. Vandaag staat een trip naar Berlijn op de agenda. Na eerdere pogingen in 2020 en 2022 (corona & covid) moet het vandaag eindelijk lukken om de Duitse hoofdstad te bezoeken. Met de trein van 07:33 uur begint onze trip naar Berlijn, en met een paar overstapmomenten rijden we in één keer door naar onze eindbestemming: Alexanderplatz Bahnhof.

De treinreis ging inderdaad in een moeite door, maar gestaag ging het zeker niet. Vanaf Deventer reed de ICE trein bijna bij elk station waar we normaal gesproken snel voorbij moesten rijden, heel langzaam, met als resultaat dat we een uur te laat in Hannover aankwamen. Een uur! Gelukkig had de trein die ons verder moest brengen ook enorme vertraging, waardoor we toch een goede aansluiting hadden.

Het overstappen was gekkenwerk, er waren meer reizigers aan boord dan dat er gereserveerde zitplaatsen waren, en wanneer je naar een andere coupé wilde gaan, moest je bijna over metershoge koffers klimmen. Niet te doen. Gelukkig was er een enorm vriendelijke Duitse mevrouw die ons wees op twee vrije stoelen. Deze trein reed wel gestaag in één keer door naar onze eindbestemming, en rond de klok van half vijf konden we in ons hotel, Park Inn Hotel, inchecken.

Hierna hebben we een korte wandeling op en rond het Alexander Platz gewandeld. De omgeving verkent en zijn we rond de klok van zeven uur naar het hotel teruggegaan en hebben we heerlijk gegeten; een salade en een wiener schnitzel. Wenn in Deutschland, essen wir wie in Deutschland.

Le Touquet, dag 2.

Ook aan de Franse kust wil ik een stukje hardloopgeschiedenis creëeren, dus om 07:00 uur liep ik vanuit de hoge duinen met een lichte daling richting het strand. Het was daar al druk met veel hondenuitlaters en andere hardlopers. De mist van gisteravond was al snel vertrokken. Sneller dan ik vanmorgen uit mijn bed. Na drie kilometer had ik wel genoeg van het hardlopen en besloot ik dezelfde route terug te (hard)lopen. Het laatste stuk was nu een lichte stijging, en die viel me vies tegen. Zeker toen ik bij de bungalow aankwam en ik net geen vijf kilometer had gelopen. Dan maar een blokje om, om een paar andere bungalows. Dat stukje om was een stijl stuk omlaag en weer heel stijl omhoog. De laatste honderd meters waren zeer zwaar. Toen ik bovenaan bij de bungalow was aangekomen had ik een bijna-dood-ervaring.

Nadat ik me had gedouchet ben ik samen met Edo het stadje ingereden, waar we bij de boulancier verse croissants en chocaladebroodjes hebben gehaald. Het was even een onderneming om een goede bakker te vinden met een overzichtelijke rij aan klanten, maar die vonden we, en na ruim een kwartier waren we dan toch aan de beurt om de bestelling op te geven. Er heerste even een lichte paniek bij de aardige verkoopster toen ze hoorde dat we twintig croissants wilde hebben. Zo veel had ze er nog niet. Ze was alleen vergeten dat ze nog een paar croissants in de vitrine lagen. Uiteindelijk vertrokken we met het gewenste aantal broodje terug naar de familie.

Na het uitgebreide ontbijt ging iedereen hun eigen weg. Er was markt deze zaterdagochtend in het stadje en iedereen ging, of samen, of op eigen gelegenheid erheen. Er werden diverse dingen (kleding, souveniers) aangeschaft. In de middag kwam nichtje Nikke aan. Eindelijk waren we compleet en werden Edo en ik in het zonnetje gezet, voor ons vijfentwintigjarig huwelijk.

In de avond zijn we uiteten geweest bij Novotel. Daar viel het eten mee, voor sommige een beetje tegen, maar dat kwam ook door de onduidelijke menukaart en onbegrijpbare ober. Na het eten zijn we met zijn allen weer naar ons tijdelijke thuis gegaan voor gezelligheid, gezelschapspelletjes en versnaperingen. Ik denk dat iedereen straks met een glimlach op het gezicht in slaap zal vallen.

Eén van de vele bijzondere huizen in het dorp.

Een bijzonder binnenplaatsje in het dorp.

Edo poseert bij een zogenaamd zandsculptuur van de Eiffeltoren.

*“Wij zijn ook klaar voor het uiteten gaan!”*

Le Touquet, dag 1.

Vanmorgen zijn we rond 11:00 uur vanuit Almere vertrokken. Eerder hebben we, samen met Yvonne, nog wat laatste boodschappen gedaan om dan uiteindelijk richting Frankrijk te rijden. De navigatie had aangegeven dat de reis ruim vierenhalf uur ging duren, dus vol goede moed reden we al ras over de snelweg, richting Breda.

Helaas kwamen we bij knooppunt Gorinchem in een zware file, waardoor er drie kwartier aan de reistijd werd geplakt. Uiteindelijk reden we, via de belgische kust in één stuk door naar onze eindbestemming: Touquet. Hier kwamen we kwart voor vijf aan, waar al andere familieleden ons stonden op te wachten. Na een hartelijke begroeting splitste zich een kleine groep af, richting de supermarkt. Er moest gebarbecued worden! Verder was het als een doodnormale familiebijeenkomst, maar dan aan de Franse kust. Bijzonder. Er werd die avond veel gepraat, gelachen en nog meer gegeten. Wat een rijkdom.

Katwijk aan Zee, dag 3.

Vandaag geen wekker die ons mocht wekken, want op zondag slapen we uit. Niet dat we heel lang in bed hebben gelegen. Een bed, anders dan je eigen ligt toch minder vertrouwd, of lekker, en het ontbijt werd ook tussen 09:00- en 09:30 uur bezorgd worden, dus ik stond op tijd onder de douche.

Het ontbijt werd om + 09:15 uur bezorgd en toen waren we beiden al gedoucht en hadden we een eerste kop Nespresso-koffie op. Na het ontbijt, wederom twee pistoletjes, een croissantje, een gekookt eitje en een bakje vruchtenyoghurt met cruesli, zijn we rustig langs de kustlijn naar Noordwijk gaan wandelen. Het was heerlijk wandelweer, en daar dachten meerdere mensen ook zo over.

Met de zon en de wind in de rug zijn we in aangenaam tempo naar het noorden gelopen, om in Noordwijk om te keren en door de duinen weer terug te wandelen. Na een ruim anderhalf uur en zevenenhalf kilometer kwamen we weer aan bij ons tijdelijke thuis. De zon scheen fel, wanneer er geen wolk voor hing, dus hebben we heerlijk op onze strandbedjes gelegen.

Aan het einde van de middag moesten we weer even op en neer naar het parkeerterrein lopen om daar ons parkeerplekje voor een aantal uren (zeker tot morgenochtend, na het uitchecken) te verlengen. Parkeren is tegenwoordig bijna nergens nog gratis. In de avond zijn we weer gaan uiteten bij Wantveld, waar ik weer de cheesy carpaccio heb besteld en dit keer een slam burger; een flinke hamburger met alles erop en eraan.

Nu lig ik op de bank bij te komen en druk met uitbuiken van het eten. Ik neem nog een wijntje of twee, want we willen morgen geen halve flessen of pakken mee terug naar huis nemen..

Katwijk aan Zee, dag 2.

Vanmorgen ging mijn wekker op tijd, want ook deze zaterdagochtend wilde ik een rondje van vijf kilometer hardlopen. Om even voor 07:00 uur stond ik buiten. Ik kon zien dat het had geregend aan het natte zand op het strand. Het hardlooprondje ging richting het noorden, richting Noordwijk, waar ik na drie kilometer weer terug naar Katwijk ben gelopen. Na ruim vijf kilometer hardlopen, was het rustig aan uitlopen, naar de jarigejob Edo.

Deze was inmiddels ook al wakker en gedoucht. Hierna ben ik ook snel onder de douche gegaan. Het water was prima. Goede temperatuur en aardige, bijna stevige waterstraal. Het was behelpen met shampoo en een beetje afwasmiddel. De douchegel lag nog in Almere. Na het douchen werd tussen 09:00- en 09:30 uur het ontbijt bezorgd. Dit waren een tweetal pistolets met beleg, een croissantje en een bakje vruchtenyoghurt met cruesli.

Met goed gevulde magen zijn we later naar Katwijk aan Zee gewandeld. Er moest douchegel gehaald worden, en bij de HEMA een tweetal handdoekjes. Verder heb ik nog in een electronicazaak een powerbank gekocht. Mijn eigen bank lag waarschijnlijk nog naast de douchegel in Almere. Saillant detail: de verkoper vroeg waar ik vandaan kwam, en ik zei zonder nadenken: Den Helder. Het zullen wel de vibes van mijn geboortestad zijn, die ik hier sterk ervaar.

Met een gevulde rugzak zijn we over het strand weer teruggelopen naar ‘Logeren aan Zee’, waar we de middag heel relaxt op een ligbedje met de ereader in de hand, in een waterig zonnetje hebben doorgebracht. Het is hier gezellig druk. Veel Duiters en hondeneigenaren. Links naast ons een Duits stel met een golden retriever en rechts van ons drie dames die het veel te druk met elkaar hebben en geen aandacht voor hun cocker spaniël.

‘s-Avonds zijn we bij de strandtent Wantveld gaan uiteten. Carpaccio vooraf en ossenhaas met pepersaus. Ik vond het een beetje jammer dat we aardig wat hebben moeten wachten voor het hoofdgerecht, ook omdat het niet zo heel bijzonder was. Wel heel lekker, maar het lange wachten niet goedmakend. Later op de avond hebben we in ons huisje gezeten met wat wijn tot we het tijd vonden om naar bed te gaan.

Katwijk aan Zee, dag 1.

Een eerste weekendje uit van het jaar. Edo is dit weekend jarig, en vaak willen we dan een paar dagen weg. Corona heeft zo’n vijf jaar geleden roet in het eten gegooid, maar we doen tegenwoordig weer alsof er nooit een pandemie is geweest, dus zitten we dit weekend in Katwijk aan Zee.

We logeren aan zee, dit weekend. Een vakantiehuisje óp het strand, vlak onder de duinen. Voordeel van een weekend in eigen land is dat de reistijd heel aangenaam is. Waar ik doordeweeks een uur onderweg ben naar mijn werk, waren we vandaag net zolang onderweg. Dat id toch iets anders dan een vijfuur durende autorit naar Parijs.

We hebben ook nog eens geluk met het weer, dat enorm meewerkt. Het lijkt alsof we een aantal maanden verderop in het jaar zitten. We hebben vanmiddag heerlijk relaxt in het zonnetje voor ons huisje op het strand gezeten. Het is genieten met de hoofdletter G.

Het huisje is van bijna alle gemakken voorzien. Het is enigszins gedateerd, maar nog prima om van te genieten. Vanavond zijn we nog even naar Katwijk gewandeld. We gingen ervan uit dat handdoeken incluis waren, maar dat hadden we niet goed aangegeven bij de boeking. Een wandeling naar een klein winkelcentrum verderop, gaf ons een stel handdoeken, waarvan ik hoop dat ze ons morgen goed afdrogen.

Nu we heerlijk hebben gegeten bij een beach club verderop, is het nu aangenaam vertoeven met een wit wijntje in de hand en uitzicht op een donkere nacht, waar in de verte aan de horizon de lichten van voorbijvarende schepen zijn te zien.