Dray – Pagina 2 – vakantiedagboek.com

Corfu, dag 4.

Wellicht leest de eigenaar van de accommodatie waar we nu tijdelijk wonen ook mijn blog, want sinds vandaag spuit er meteen een krachtige, warme waterstraal uit de douchekop, en blijft deze ook stevig in de houder zitten. Geen ergernis meer met een ingezeept hoofd of de oksels. De dag begon dus goed.

Na het ontbijt bij het zwembad vertrokken we naar een verlaten dorp op Corfu: Old Perithia. Een dorp zonder haast, en zonder haastige mensen ook, want de meesten zijn al jaren geleden vertrokken. Je loopt langs half vergane ruïnes, met hier en daar een taverna waar men elkaar probeert weg te concurreren door bezoekers naar hun terras te lokken. Wanneer je één bouwval hebt gezien, heb je het hele dorp wel gezien. Na een paar korte fotoshoots vertrokken we naar de hoogste berg van het eiland.

De Pantokrator staat er als een oude heer die weigert aan de kant te gaan. Altijd zichtbaar, zelfs als je dat niet wilt. Via een onverharde route klommen we naar de top. Bovenaan bevindt zich, het laat zich raden, een klooster. Niet groot, niet indrukwekkend zoals kerken dat in reisgidsen plegen te zijn, maar je hebt er uitzicht over alles: de zee die er schittert, Albanië dat dichtbij lijkt maar tegelijk ongenaakbaar, en Corfu zelf, een lappendeken van olijfbomen en stoffige weggetjes.

In het klooster hebben we nog wat souvenirtjes gescoord en zijn we even naar een woud van zendmasten, antennes en schotels gelopen. Ze staken hun armen in de lucht, alsof ze zelf ook aan het bidden waren, maar dan richting de verkeerde hemel: die van mobiele netwerken en televisiekanalen. Verder viel hier weinig te zien, maar we hadden prima bereik op onze mobiel!

Na ons bezoek aan de bergtop was het alleen nog maar bergafwaarts, richting ons tijdelijke thuis. Hier hebben we zelf (Edo) lunch gemaakt en samen genuttigd. Na het eten hebben we ons goed ingesmeerd voor een bezoekje aan het strand. Een aantal kilometers verderop bevindt zich een naaktstrandje, waar we even heerlijk hebben gezonnebaad.

Aan het einde van de middag wandelden we terug en gingen nog even bij het zwembad relaxen, waarna we ons thuis opgeknapt hebben voor het avondeten. Online had ik een aardig restaurant, Faros, gevonden met goede recensies. We zijn er met de auto heengegaan, en net toen we geparkeerd hadden, begon het te regenen. Dikke druppels, en in de verte hoorde je het al onweren. Toen we eenmaal bij het restaurant waren, brak het los: een wolkbreuk. Alle gasten moesten het overdekte terras verlaten, want de regen stroomde langs de parasols over de tafels.

Wij zaten binnen, en het eten was prima! Vooraf nam ik hier ook (weer) tirosalade, en dit keer stifado als hoofdgerecht: stoofvlees met parelui(tjes) in tomatensaus. Nadat we ons hadden volgegeten en de regenbui was weggetrokken, konden we weer verder. Eerst naar een supermarkt voor lucifers – want om een anti-muggenkaars aan te steken heb je nu eenmaal vuur nodig – en een flesje wijn maken we ook wel soldaat. Nu zitten we op ons terras en in de verte, boven zee, zien we het af en toe nog bliksemen.

De kloosterpoes wil gedoopt worden. Of heeft dorst.

Corfu, dag 3.

Ik overweeg om Griekenland te nomineren voor extra Europese subsidie voor het verzorgen van goed werkende douches in de diverse vakantieoorden. Hier is de douche prima; krachtige straal en ook prima temperatuur, maar het ding straalt het water alle kanten op, behalve waar ik ingezeept sta. Tot op heden heb ik nog nooit 100% tevreden onder een Griekse douche gestaan.

Vandaag begon, na het douchen, de dag bewolkt en met lichte regen. Het is maar goed dat we per vandaag een auto voor een paar dagen hebben gehuurd. Na het ontbijt hebben we de benodigde papieren getekend en werd ons de autosleutel overhandigd. Een tripje naar het klooster Panagía Theotókou tis Paleokastritsa stond op de agenda. Een rit van ruim een uur door de bergen van Corfu. Na veel haarspeldbochten en momenten dat we net niet in een file stonden, maar meer onderdeel waren van een verkeerspolonaise, kwamen we in de buurt van het klooster. Daar hebben we de auto geparkeerd en zijn wandelend via de toeristische trekpleister van Paleokastritsa, de diverse mooie kiezelbaaien, naar het huis voor religieuzen gegaan.

In het klooster was het niet veel anders dan in andere kloosters die ik ooit heb bezocht: stil en rustig (naast de toeristische bezoekers) en vooral terend op de oudere successen uit het verleden, toen de kerk nog macht had. Dit uit zich hier op Corfu in een miniatuurmuseum vol oude bijbels, religieuze afbeeldingen en natuurlijk een giftshop, waar ook — God mag weten waarom, zeepjes en armbandjes te koop zijn.

Na ons religieuze bezoek zijn we verder gereden naar een andere toeristische trekpleister: het uitkijkpunt bij Afionas. Hier heb je een fantastisch uitzicht. We hebben er in de middag geluncht bij Porto Termoni Restaurant, een bijzonder restaurant met ook een heel mooi uitzicht. Hier hebben we Griekse salade gegeten en als toetje nam Edo de Griekse yoghurt met honing en walnoten en ik een sinaasappeltaartje met ijs en kumquatsiroop. We hebben hier geweldig gegeten. Na de lunch was het weer terugrijden naar ons plaatselijke thuis, waar we nog even bij het zwembad hebben gelegen.

’s Avonds zijn we met de auto naar Acharavi gereden en hebben aan zee bij Thines gegeten: een eenvoudig maar lekker kipgerecht. Ook dit keer een toetje: ‘homemade’ appeltaart, met liefde gemaakt; door de lopende band van de fabriekshal. Hierna nog even boodschappen gedaan en daarna door naar ons tijdelijke thuis, waar we nog even met een wijntje en goed ingespoten met anti-muggenspray op ons terrasje hebben gezeten.

Edo krijgt de autosleutels. Ná betaling.

Religieus mozaïek. ‘Een boek, drie woorden’…

Mijn toetje bij Porto Termoni Restaurant.

Corfu, dag 2.

Voor het eerst in ongeveer acht maanden heb ik in een nacht minimaal acht uur geslapen. Even heerlijk tot rust gekomen, opgeladen, na een lange maandag. Vanmorgen na het douchen zijn we naar het ontbijtbuffet gewandeld. We dachten alleen logies geboekt te hebben, maar het blijkt inclusief ontbijt te zijn. Dat vind ik ook goed.

De rest van de dag hebben we heel relaxt bij, en in, het zwembad doorgebracht. De energie die we vannacht hebben opgedaan moeten we natuurlijk niet meteen opbranden. Over branden gesproken: ondanks dat ik me vandaag goed en vaak met SPF 30 heb ingesmeerd, zijn toch mijn benen aan het einde van de middag pittig verkleurd. Met de nadruk op pittig. Auw.

De lunch en het avondeten zijn op onze accommodatie genuttigd. Voor lunch hadden we ‘Grandma’s Plate’: een bord vol patat met bacon, feta en twee gebakken eieren. Het leegeten van je bord was een uitdaging, maar ik slaagde er goed in. Het diner in het begin van de avond bestond uit een burger, gevuld met feta, en wederom patat. Edo had hetzelfde, maar dan zonder de feta in zijn burger.

Na het eten hebben we een huurauto gereserveerd voor de komende drie dagen: een Volkswagen Polo. We zullen de komende dagen meer van het eiland verkennen. In de avond zijn we even naar de kust gewandeld om cash te pinnen voor de huurauto, en hebben we door het water langs de kustlijn gelopen. Ook nog kekke hoedjes en een fles rosé gescoord, en een mini-flesje ouzo. Ook vannacht zal ik lekker slapen.

Grandma’s Plate, meteen 5 kilo’s extra aan je rate.

PS: De wifi hier is zoals ze in 1978 was. Nergens te bekennen.

Corfu, dag 1.

Vannacht even voor 03:00 uur vertrokken we vanuit Almere richting Schiphol. Daar waar we voorheen altijd langparkeren, P3, regelde via Schiphol was dit nu, met bijbetaling, inclusief bij onze boeking via het reisbureau. Het was een iets andere locatie (naar Aalsmeer), met een andere dan gebruikelijke manier van inchecken, maar het is ons gelukt om de auto achter te laten en via een transferbus naar de terminal te rijden.

Op Schiphol is het altijd druk. Ook wanneer je er midden in de nacht aankomt. Hoewel niet lang, stonden we toch in een rij om onze koffers via de drop-off naar ons vliegtuig te laten verdwijnen. Hierna de gebruikelijke paspoortcontrole en de check via de scan om hierna relaxt naar onze gate (D79) te wandelen. Ook hier was het druk, maar ook ging het hier gestaag goed en zaten we na enige tijd in de door ons ruim van tevoren gereserveerde vliegtuigstoelen.

De vlucht ging ook wederom vlot. Ergens heb ik gelezen dat het eiland Corfu het dichtstbij is, vanaf Nederland. Dat zou dus best waar kunnen zijn. Voor het eerst heb ik tijdens een vlucht wat weg kunnen dommelen, waardoor het ook allemaal iets vlotter leek te gaan. Volgens schema landden we op Corfu, waar we al snel naar ons transferbus liepen. De transfer naar onze accommodatie ging minder vlot; ruim 2 uur onderweg. Bijna net zo lang als onze vlucht vanuit Nederland.

Bostonia Village is een verrassend aangename accommodatie. We dachten in een achteraf appartementje te komen, maar dit blijken mooie vakantiehuisjes te zijn, met een tweede verdieping; een grote slaapkamer en net zo grote badkamer. Heel luxe. Behalve de wifi. Het is er wel, maar zo broos dat elke muur, elke deur, ja zelfs een diepe zucht, het alweer verdrijft. Nadat we onze koffers hadden geleegd en de inhoud een plek hadden gegeven, zijn we naar een supermarkt verderop gelopen. Dat was zweten met deze warme temperaturen.

Met volle tassen aan boodschappen zijn we thuisgekomen en hebben aan de rand van het zwembad geluncht. Edo een uitsmijter met ham en kaas en ik een crêpe met kaas en ham, daarbij een goed glas met gekoeld Grieks bier. Hierna een middagdutje gedaan en ik was meteen vertrokken naar droomland. Na een uur slapen zijn we naar het zwembad gegaan. Ik heb er een paar baantjes getrokken en verder op een stretcher aan de rand van het zwembad gelegen.

In het begin van de avond zijn we langs de promenade gelopen en zijn uiteindelijk bij Petra Beach Bar gaan uiteten. Vers knoflookbrood voor Edo en voor mij een heerlijke, pittige tirosalade, vooraf. Beiden hadden we Sofrito als hoofdgerecht. Heerlijk zacht stoofsvlees in knoflooksaus. Genieten. Totdat er een invasie van muskieten zich voordeed. Gelukkig was het eten bijna op, want ineens werden we omhelst door diverse zwermen van muskieten. We hadden de hint kunnen begrijpen toen de ober aan iedere tafel een flesje antimuggenspul aanbood. Dat is eigenlijk voor vandaag het enige nadeel geweest.

Nu zitten we, muskietenvrij, op ons terras bij ons huisje aan de wijn om hierna vermoeid en zeker voldaan een volle nacht te gaan slapen.

Ons tijdelijk thuis, helemaal achteraan.

Berlijn, dag 4.

Vanmorgen ging de wekker ruim op tijd, waardoor we nog even konden snoozen in ons hotelbed. Rond acht uur vond ik het welletjes en sprong onder de douche. Edo na mij en rond de klok van kwart voor negen zijn we naar de ontbijtzaal gegaan. Hier uitgebreid gegeten, want er wacht ons een lange reis voor de boeg. Na het ontbijt hebben we de koffers gepakt en relaxt liggen chillen op kamer 2007, tot we even voor half twaalf hebben uitgecheckt. We ontvingen onze borg terug en zijn toen naar de S-bahn Alexanderplatz gelopen om naar Berlin Hauptbahnhof te reizen.

Ruim op tijd zijn we op het Berlin Hauptbahnhof aangekomen waar we onder het genot van een broodje en een beker cappuccino op onze trein hebben zitten wachten. Deze vertrok uiteindelijk op tijd en kwamen we uiteindelijk ~~zes~~ ~~zeven~~ ~~acht~~ bijna negenenhalf uur later (door belachelijke vertragingen door meer dan eens stil te staan in the middle of nowhere in Duitsland) aan in Almere Centrum. Even voor ~~acht~~ ~~negen~~ tien uur ‘s-avonds, wandelden we in acht minuten naar huis. Voor mij was de trip in Berlijn een succes, maar ik ga er nooit meer naartoe met de trein.
Ik ben benieuwd of er ook mensen zijn die de treinreis naar en van Berlijn anders hebben ervaren…

Berlijn, dag 3.

De wekker ging niet af vanmorgen. We hadden al besloten de zondag relaxt te beginnen, en daarbij zijn we er inmiddels ook achter dat alles in Berlijn tot tien uur ‘s-ochtends nog dicht is. Om acht uur waren we klaar om de dag te beginnen. Douchen, ontbijten en gaan.

Hoewel ik gisterochtend al met mijn hardlooprondje naar Checkpoint Charlie was gelopen, had Edo hiervan nog niets gezien. Dus een bezoek aan de historische controlepost uit de tijd van het verdeelde Berlijn stond op de agenda. Dit keer zonder hardloopschoenen, maar met de metro. De toeristische dag begon om half tien.

Na een korte trip met de U-bahn waren we al ras bij Checkpoint Charlie om een paar foto’s te schieten. Het was er nog niet heel druk, maar gisterochtend rond half zeven, was er niemand. Nadat de nodige kiekjes waren geschoten bezochten we bij de Mauermuseum de souveniershop, waarbij we zijn losgegaan. Genoeg herinneringen gekocht om met volle tas weer met de U bahn naar de Eberswalder Straße te reizen voor een bezoek aan het Mauerpark.

Het Mauerpark is een geslaagd concept; daar waar zo’n vijfendertig jaar geleden vooral misère bestond, heerst nu alleen maar vrijheid en blijdschap. Vooral op een warme, zonnige dag zoals vandaag. Na een korte wandeling door het park, en over de vlooienmarkt, zijn we vlakbij gaan lunchen. Na deze korte stop zijn we weer teruggegaan naar Alexanderplatz voor een ander bezoek, vlakbij.

De Dom van Berlijn is een evangelische kerk, vlakbij ons hotel. De koepel van deze kerk is vanuit onze hotelkamer te zien. Een bezoekje was verplichte kost, en daarbij ook de klim naar boven, om buiten om de koepel te wandelen. Na ruim 270 treden te hebben geklommen (het voelde aan als 720 treden), hadden we het immense uitzicht over Berlijn. Bijzonder om tussen de patina gekleurde koperen beelden te wandelen. Na een rondje om de kerk, liepen we weer 270 treden naar beneden, waar we vanzelfsprekend een kaarsje hebben aangestoken.

Uitgeput van de klim van ongeveer honderd meter zijn we op een terrasje gaan genieten van een goed glas bier, om hierna weer naar het hotel terug te wandelen. Op onze hotelkamer hebben we even heel relaxt wat tijd doorgebracht, om na een paar uur te gaan uiteten bij MIO, onder de Fernsehturm. Hier hebben we heerlijk gegeten met een één liter glas bier erbij. Dat werd nog een uitdaging. Uiteindelijk is het ons gelukt en liggen we nu weer op de hotelkamer bij te komen. Morgenochtend maken we ons klaar voor vertrek naar huis, maar ik weet nu al; een tweede bezoek aan deze bijzondere, en vrolijke stad wordt weer op de agenda gezet. Er valt nog genoeg te ontdekken.

Checkpoint Charlie, ook ‘ns vanuit het Westen geschoten.

Een stukje muur vlakbij Checkpoint Charlie.

Berlijn, dag 2.

Vanmorgen was ik ruim een uur voordat de wekker af moest gaan al wakker. Na een droom waarin veel Stasi-spionage voorkwam, was ik inmiddels wakker genoeg om mijn hardloopschoenen aan te trekken en voor een rondje van vijf kilometer te gaan lopen. De planning was om naar Checkpoint Charlie te gaan en van daar weer terug naar het hotel. Natuurlijk liep ik eerst te veel door over Unter den Linden, dus bijna de Brandenburger Tor aangetikt (bleek later op de dag).

Dus met een korte omweg ben ik na drieënhalf kilometer hardlopen bij de iconische grensovergang aangekomen. Hier heb ik een paar foto’s geschoten om daarna weer richting Alexanderplatz terug te lopen. Vlak voor de Fernsehturm beëindigde ik de run met de hardloop-app, om daarna naar het hotel te wandelen.

Op de hotelkamer aangekomen was het snel douchen (zwakke straal en wisselende temperaturen) om daarna opgefrist naar de ontbijtzaal te gaan. Hier was het eten goed en veel. Met een volle maag liepen we later richting de metro waar we ons kaartje voor de komende 48 uur kochten en richting de Kaiser Wilhelm Gedächtniskirche gereden. Hier waren we iets te vroeg aangekomen, dus hebben rustig gewandeld over de Kurfürstendam. Het was hier aangenaam weer voor.

De Kaiser Wilhem Gedächtniskirche viel mij iets tegen. De kerk was tijdens de tweede wereldoorlog gebombeerd, waardoor alleen een ruïne is overgebleven. Hier waren we snel uitgekeken en zijn toen met de metro verder gegaan, richting Potsdamer Platz, waar we een wandeling maakte richting de Reichstag, en natuurlijk de Brandenburger Tor. Hier hebben we genoeg foto’s geschoten. Vlakbij de Reichstag een cappuccino gedronken om daarna naar het holocaustmonument te wandelen. Indrukwekkend.

In de middag hebben we heel relaxt, vlakbij het hotel doorgebracht. Vanzelfsprekend moesten we een Duits broodje bratwurst halen. Bij de eerste tent, vlakbij de uitgang van het hotel, was deze niet zo bijzonder, dus zijn we daarna naar een tweede worstentent gegaan. Deze broodjes bratwurst waren ietsje duurder, maar wel veel smakelijker. Hierna zijn we heel even het warenhuis Galeria ingegaan, waar ik twee paar kleurrijke hardloopsokken heb gescoord. Na het warenhuisbezoek hebben we enkele Berlijn-souveniers voor thuis gehaald.

Voldaan zijn we weer naar onze hotelkamer gegaan, waar we heerlijk hebben liggen rusten (powernap) tot het tijd was voor het avondeten. Tijdens mijn hardlooprondje, vanmorgen, rende ik door het Nicolaiviertel over een horecastraatje langs de Spree. Hier besloten we nu naartoe te gaan en daar zijn we bij Brauhaus GeorgeBraeu op een terras gaan zitten. Hier hebben we heerlijk Duits gegeten. Met volle maag zijn we verder door het Nicolaiviertel naar ons tijdelijke thuis gewandeld. Op tijd naar bed; het was een indrukwekkende dag.

Jezus in de ruïne van Kaiser Wilhem Gedächtniskirche.

Berlijn, dag 1.

Ondanks dat het een vrije vrijdag was, ging de wekker toch op de vaste tijd af. Vandaag staat een trip naar Berlijn op de agenda. Na eerdere pogingen in 2020 en 2022 (corona & covid) moet het vandaag eindelijk lukken om de Duitse hoofdstad te bezoeken. Met de trein van 07:33 uur begint onze trip naar Berlijn, en met een paar overstapmomenten rijden we in één keer door naar onze eindbestemming: Alexanderplatz Bahnhof.

De treinreis ging inderdaad in een moeite door, maar gestaag ging het zeker niet. Vanaf Deventer reed de ICE trein bijna bij elk station waar we normaal gesproken snel voorbij moesten rijden, heel langzaam, met als resultaat dat we een uur te laat in Hannover aankwamen. Een uur! Gelukkig had de trein die ons verder moest brengen ook enorme vertraging, waardoor we toch een goede aansluiting hadden.

Het overstappen was gekkenwerk, er waren meer reizigers aan boord dan dat er gereserveerde zitplaatsen waren, en wanneer je naar een andere coupé wilde gaan, moest je bijna over metershoge koffers klimmen. Niet te doen. Gelukkig was er een enorm vriendelijke Duitse mevrouw die ons wees op twee vrije stoelen. Deze trein reed wel gestaag in één keer door naar onze eindbestemming, en rond de klok van half vijf konden we in ons hotel, Park Inn Hotel, inchecken.

Hierna hebben we een korte wandeling op en rond het Alexander Platz gewandeld. De omgeving verkent en zijn we rond de klok van zeven uur naar het hotel teruggegaan en hebben we heerlijk gegeten; een salade en een wiener schnitzel. Wenn in Deutschland, essen wir wie in Deutschland.

Le Touquet, dag 2.

Ook aan de Franse kust wil ik een stukje hardloopgeschiedenis creëeren, dus om 07:00 uur liep ik vanuit de hoge duinen met een lichte daling richting het strand. Het was daar al druk met veel hondenuitlaters en andere hardlopers. De mist van gisteravond was al snel vertrokken. Sneller dan ik vanmorgen uit mijn bed. Na drie kilometer had ik wel genoeg van het hardlopen en besloot ik dezelfde route terug te (hard)lopen. Het laatste stuk was nu een lichte stijging, en die viel me vies tegen. Zeker toen ik bij de bungalow aankwam en ik net geen vijf kilometer had gelopen. Dan maar een blokje om, om een paar andere bungalows. Dat stukje om was een stijl stuk omlaag en weer heel stijl omhoog. De laatste honderd meters waren zeer zwaar. Toen ik bovenaan bij de bungalow was aangekomen had ik een bijna-dood-ervaring.

Nadat ik me had gedouchet ben ik samen met Edo het stadje ingereden, waar we bij de boulancier verse croissants en chocaladebroodjes hebben gehaald. Het was even een onderneming om een goede bakker te vinden met een overzichtelijke rij aan klanten, maar die vonden we, en na ruim een kwartier waren we dan toch aan de beurt om de bestelling op te geven. Er heerste even een lichte paniek bij de aardige verkoopster toen ze hoorde dat we twintig croissants wilde hebben. Zo veel had ze er nog niet. Ze was alleen vergeten dat ze nog een paar croissants in de vitrine lagen. Uiteindelijk vertrokken we met het gewenste aantal broodje terug naar de familie.

Na het uitgebreide ontbijt ging iedereen hun eigen weg. Er was markt deze zaterdagochtend in het stadje en iedereen ging, of samen, of op eigen gelegenheid erheen. Er werden diverse dingen (kleding, souveniers) aangeschaft. In de middag kwam nichtje Nikke aan. Eindelijk waren we compleet en werden Edo en ik in het zonnetje gezet, voor ons vijfentwintigjarig huwelijk.

In de avond zijn we uiteten geweest bij Novotel. Daar viel het eten mee, voor sommige een beetje tegen, maar dat kwam ook door de onduidelijke menukaart en onbegrijpbare ober. Na het eten zijn we met zijn allen weer naar ons tijdelijke thuis gegaan voor gezelligheid, gezelschapspelletjes en versnaperingen. Ik denk dat iedereen straks met een glimlach op het gezicht in slaap zal vallen.

Eén van de vele bijzondere huizen in het dorp.

Een bijzonder binnenplaatsje in het dorp.

Edo poseert bij een zogenaamd zandsculptuur van de Eiffeltoren.

*“Wij zijn ook klaar voor het uiteten gaan!”*

Le Touquet, dag 1.

Vanmorgen zijn we rond 11:00 uur vanuit Almere vertrokken. Eerder hebben we, samen met Yvonne, nog wat laatste boodschappen gedaan om dan uiteindelijk richting Frankrijk te rijden. De navigatie had aangegeven dat de reis ruim vierenhalf uur ging duren, dus vol goede moed reden we al ras over de snelweg, richting Breda.

Helaas kwamen we bij knooppunt Gorinchem in een zware file, waardoor er drie kwartier aan de reistijd werd geplakt. Uiteindelijk reden we, via de belgische kust in één stuk door naar onze eindbestemming: Touquet. Hier kwamen we kwart voor vijf aan, waar al andere familieleden ons stonden op te wachten. Na een hartelijke begroeting splitste zich een kleine groep af, richting de supermarkt. Er moest gebarbecued worden! Verder was het als een doodnormale familiebijeenkomst, maar dan aan de Franse kust. Bijzonder. Er werd die avond veel gepraat, gelachen en nog meer gegeten. Wat een rijkdom.