Dray – Pagina 5 – vakantiedagboek.com

Zakynthos – Dag 6

Vandaag was het de laatste dag dat we gebruik konden maken van de huurauto, dus hebben we in de ochtend nogmaals het eiland rondgetoerd en zijn rond twaalf uur in de hoofdstad met de gelijke naam als het eiland uitgestapt. Bij de havenkom de auto geparkeerd en van daaruit een rondje gelopen.

Opvallend waren de vele (half) vergane schepen in de haven. Doen alle toeristen zoveel moeite om een foto of een bezoek aan het beroemde, roestige scheepswrak op een afgelegen en moeilijk bereikbaar strandje te maken, stikt het van de wrakken in de haven van de hoofdstad!

Nadat we inmiddels uitgekeken waren op de diversiteit van scheepswrakken zijn we op zoek gegaan naar een eetgelegenheid voor onze lunch. Deze vonden we ook meteen bij de haven. Gelukkig maar, want het was -ondanks de stevige zeewind, toch heel warm in de hoofdstad. We vonden een plekje bij Spartakos Taverna, waar we een een frisse Griekse salade hebben genuttigd.

In de loop van de middag hebben we de hoofdstad verlaten en hebben we in de buurt van ons logeeradres nog wat boodschappen gedaan, om daarna de tank van de auto weer bij te vullen zodat we aan de verplichting van het huurcontract hebben voldaan. ‘Thuis’ hebben we relaxt gedaan en zijn in de vroege avond naar het centrum van Laganas gelopen. Hier hebben we voor een tweede keer bij GReco’s gegeten. Dit keer iets minder lekker/succesvol, maar dat komt waarschijnlijk door de enorme drukte in het restaurant.

Nu zitten we voor op ons terras. Er staat hier een stevige wind, maar het is nog steeds ruim zevenentwintig graden. We wachten nog even tot het eten is gezakt, nemen nog een glas wijn en gaan daarna door naar ons bed.

Zakynthos – Dag 5

Vandaag een kort verslag. We waren laat uit bed. Het is tenslotte zondag. Geloof ik. Toch? In de ochtend besloten we nogmaals naar de grootste Griekse vlag ter wereld af te reizen, want na enig speurwerk op het internet bleek dat we van de week in een verkeerde plaats op zoek waren naar deze aanzienlijke vlag. Als een mislukte opdracht in ‘Wie is de Mol’. Na een rit van ruim een half uur kwamen we aan bij restaurant Keri Lighthouse, vanwaar je het beste zicht hebt op de vlag. Bleek dat het restaurant pas om half één opengaat. Ruim anderhalf uur wachten zat niet in de planning. Tot later. Of niet.

Hierna besloten we af te rijden naar een stukje strand, ten noordoosten van het eiland. Wederom een ritje van bijna een uur, door dalen en pieken over de achtbaan-achtige wegen die het eiland rijk is. Het blijft bijzonder om via de toegankelijke wegen ineens door een klein dorp te rijden, waar de weg verandert in een achteraf steegje. Het kan op Zykanthos. Heel even reden we door Kouliomenos, een gehucht met een bijzondere kerktoren, waarop een doodskop met zwaarden en het ‘Alziend oog’ stonden afgebeeld. Alsof ik in een niet virtuele game van Uncharted zat.

Na een korte fotoshoot reden we door naar het strandje. Het was al aardig druk op de weg en eenmaal bij het strandje aangekomen was het heel druk. Zo druk dat het zou zijn alsof je je badlaken op de Regulierdwarsstraat tijdens gaypride wilde neerleggen. Een no go. Daarop besloten we terug naar ons logeeradres te gaan om de rest van de middag bij en in het zwembad te gaan liggen. Helemaal niet verkeerd. Zeker niet wanneer je een spannend boek hebt.

‘s Avonds zijn we weer naar het centrum van Laganas gelopen, waar we voor een tweede keer bij Super Paradiso zijn gaan eten. Wederom kwalitatief lekker gegeten, hoewel mijn fetakaas uit de pan, qua presentatie en smaak, een beetje fantasieloos was. Nadat het later in de avond iets te gezellig werd (gasten werden uitgenodigd om de sirtaki te dansen en iedere halve minuut ‘Opa!’ te roepen), was dit de aanwijzing om de rekening op te vragen. Kindertheaters of buurthuisactiviteiten zijn niet aan mij besteed. Op de terugweg naar mijn fles wijn hebben we nog toeristische gadgets, zoals een T-shirt en petjes met het eiland erop aangeschaft.

Een doodnormale doorgaande weg op Zakynthos.

Zakynthos – Dag 4

Er heerste toch een gevoel van ontevredenheid over dat we gistermiddag geen blik op het scheepswrak bij Navagio Beach konden werpen, dus besloten we deze ochtend nog een laatste poging te wagen. Edo had ergens gelezen dat de toeristenmassa pas vanaf 10:00 uur aanwezig zal zijn, dus het plan was om op tijd onderweg te zijn.

Rond negen uur zaten we in de auto richting het noordwesten. Inmiddels raakten we (Edo) al enig gewend aan het wegdek met de verrassende bochten en stevige hellingen (en de stevig hellende bochten) en waren we binnen het uur op dezelfde plek als gistermiddag. Het was er rustiger. Gelukkig. Bij het uitzichtpunt was er wel een rij, maar deze was te overzien. Gelukkig waren mijn verwachtingen over het wrak niet te hoog, anders had ik een aardige teleurstelling te verwerken.

Bij het uitzichtpunt moest je op je tenen gaan staan om het scheepswrak in z’n geheel te kunnen zien, en dan was dat ook nog net geen stipje. Er zijn ansichtkaarten te koop waarop het wrak er beter/duidelijker op staat. Na snel een paar kiekjes en één selfie te hebben geschoten, zaten we al rap in de auto met airco. Hier besloten we te vertrekken naar de vuurtoren, ook bekend als Skinari Lighthouse. Een aardige trip waarbij het wegdek opvallend goed, heel recent, aangelegd was.

Toegang tot de vuurtoren was er niet, dus zijn we even verderop naar een ander uitkijkpunt geweest, waar heel veel trappen waren om te kijken naar/in de ‘blauwe grotten’. Terug bovenaan de trappen hebben we meteen geluncht (club sandwich en verse jus d’orange) om op krachten te komen. Hierna vertrokken we richting Zakynthos-stad, en daar voorbij om de Venetiaanse Brug uit 1805 (of de restanten ervan) in Argási te bewonderen. Hiervoor moesten we wel illegaal over de terrassen van diverse hotels lopen, maar het is ons gelukt.

Na een korte foto-shoot van de vervallen brug zijn we richting ons logeeradres gegaan om wederom in en bij het zwembad te liggen. we hebben tenslotte vakantie. In de avond zijn we weer richting het centrum gelopen, op zoek naar een restaurant, tot Edo een zijstraatje zag waar best veel eetgelegenheden waren. Uiteindelijk zijn we bij Greco’s, een Grieks/Pools restaurant, aangeschoven, waar we heerlijk hebben gegeten. Hierna weer terug gelopen en nu bijkomen en uitbuiken op het zitje voor ons appartement.

Zakynthos – Dag 3

Vanmorgen ging tijdens de vakantie de wekker, want ik wilde gaan hardlopen. De autist in mij wil/moet minimaal elke week eenentwintig kilometer hardlopen en voor deze week moest ik nog minimaal vijfenhalf kilometer hardlopen. Dus wat doe ik dan? Dan plan ik een route van ongeveer zes kilometer in, zodat die eenentwintig kilometer wordt aangetikt. Daarom ging de wekker om half zeven.

Vanmorgen had het ook even flink geregend (voor het eerst sinds april jl. hoorde ik later) en begon de run al lekker vochtig en beklemmend. Ik had besloten de drukke weg naar het centrum van Laganas af te lopen, tot aan het strand en dan weer terug. Veel gaten in de weg en vooral veel op- en afstapjes. Normaal gelopen valt dat niet op, maar nu wel. Mede door de hoge vochtigheid en temperaturen kwam ik doorweekt ‘thuis’. Ik ben/moest gaan afkoelen in de ijskoude jacuzzi. Wat een verademing!

Nadat ik was opgeknapt (douchen en ontbijt) kwam de man van EuroHire onze huurauto afleveren. We kregen diverse instructies en tips over het autorijden op het eiland, en al snel waren we er klaar voor om het eiland te ontdekken. Edo wilde graag de allergrootste Griekse vlag ter wereld bij Limni Kiri zien, dus dat was onze eerste doel. De Peugeot 208 is een pittig autootje met een prima werkende airco en in no time waren we op plaats van bestemming. We weten niet wat het was, maar we konden geen grootste vlag zien. Waarschijnlijk bij de laatste wasbeurt enorm gekrompen, ofzo.

Geen tegenslag, maar een gepasseerd station. Op naar de volgende bestemming: Shiza Cross van Kambi. Het witte kruis herinnert eraan dat in 1944 tijdens de Griekse Burgeroorlog een aantal partizanen door hun tegenstanders in de zee werden gegooid. Een gevalletje van joep-doei-de-mazzel. Hier wilde we even lunchen, maar de serveerster (of aanwezige medewerkster) zei dat we alleen iets konden drinken, want de keuken ging pas om twaalf uur open. Een snelle blik op ons horloge gaf aan dat het twee minuten voor twaalf was. Prima, een hint is snel begrepen. Joep-doei dan maar weer!

We reden verder. We waren wel benieuwd naar het ‘wereldberoemde’ scheepwrak op het Navagíou Beach. Halverwege nog even geluncht bij Exo Chora, waar we een machtige omelet hebben gegeten, en daarna door naar het wrak op het strand. Je kan dus niet via het land op het strand komen, maar met de auto kom je wel op het punt waar je naar beneden kunt kijken naar het scheepswrak in de verte. Bij het uitkijkpunt aangekomen liepen we tegen een enorme lange rij met toeristen aan. No way dat ik minutenlang in de zinderende hitte ga staan wachten voor een mislukte selfie. Dan kan ik het nog beter fotoshoppen.

Hierna besloten we weer naar ‘thuis’ af te rijden. Een ritje van nog geen uur door het bergachtige landschap. Geen autoproblemen of off the road-momenten, met de huurauto dit keer. Bij ons appartement aangekomen hebben we nog even bij en in het zwembad gelegen, totdat de omelet verteerd was en we weer trek kregen. En wederom liep ik langs de drukke weg naar het centrum van Laganas, waar we uiteindelijk bij Mandala heerlijk hebben gegeten. Om half negen liepen we terug naar ons logeeradres waar we buiten nog hebben genoten van een glas witte wijn.

Zakynthos – Dag 2

Terugkomend op het laatste woord van het vorige bericht: Cocktails. Daar zijn we gisteren dus niet aan toegekomen. Na het eten bij Super Paradiso aan het strand, waar we overigens heerlijk en (te) veel hebben gegeten, was het weer een wandeling van bijna drie kilometer terug naar ons appartement. Het gegeven dat we al ruim twintig uur op de been waren, gaf mij een klein verval in energie. Dit resulteerde in het vroeg naar bed gaan. Rond negen uur lag ik al in diepe slaap op ons tijdelijke bed. Dat overigens een prima bed is.

Vanmorgen was ik duidelijk uitgerust en zeker op tijd wakker. Nadat ik de douche had ervaren (pisstraal en temperatuur erg onregelmatig) gingen we voor het ontbijt bij de receptie. Voor ons een afstand van anderhalf keer struikelen, dus dat viel zeker mee. Het ontbijt was qua keuze karig, maar verder hartstikke prima. Hierna een korte (oké, ruim anderhalve kilometer) wandeling naar de plaatselijke buurtsuper, waar we voldoende (witte wijn!) hebben ingeslagen. Weer die anderhalve kilometer terug gewandeld en toen relaxt bij, en in, het zwembad gelegen.

Deze activiteit hebben we tot aan het einde van de middag volgehouden. Hierna ‘thuis’ nog even relaxt in de jacuzzi gezeten, met een glas witte wijn in de hand. Vakanties, je kan er alleen maar van houden. Na het relaxmoment zijn we op zoek gegaan naar het restaurant Achilles waar we gisteren voorbij zijn gelopen. Een restaurant in een soort van tuin met olijfbomen en aparte waterornamenten. Het bier en het eten was prima. Misschien komen we hier nog eens terug.

Eenmaal terug bij ons appartement wilden we op de roofgarden voor de cocktails gaan, maar de bediening was te druk met andere gasten en de paar vakantiegangers die overgeboekt waren en hier een slaapplaats probeerden te verkrijgen. Heel even moest ik aan het overbekende kerstverhaal denken. Waar ik verder niets mee heb. Gelukkig hadden we nog een flinke voorraad witte wijn in onze kitchenette staan en hier genieten we nu van op het terrasje voor ons appartement. Morgen gaan we met de huurauto het eiland nog meer ontdekken!

Zakynthos – Dag 1

Vanmorgen vroeg vertrokken we om 01:00 uur richting Schiphol. Het vliegveld stond de afgelopen maanden vaak in het nieuws betreffende de enorme drukte van reizigers en de onderbezetting van personeel. Verhalen over gemiste vluchten, zoekgeraakte bagage en nog meer chaos, waren meer de regel dan uitzondering. De tip van onze reisorganisatie was dan ook om ruim van te voren aanwezig te zijn. Vandaar het vertrek om 01:00 uur van huis voor een vlucht naar Zakynthos om 05:20 uur.

Het was op dit tijdstip rustig op de snelwegen (duh), daarom waren we lekker vlot op Schiphol aangekomen. Van de parkeerplaats met de pendelbus waren we ook vlot gearriveerd bij de terminal. Het was overal rustig op het vliegveld. Enorm rustig in vergelijking met de verhalen van de afgelopen maanden. Het inchecken hadden we al thuis online gedaan, dus het was alleen naar de bagage-drop en voorbij de douane. Alles in no time gedaan. Bij de gate was het echte lange wachten. Hier hebben we een paar uur gewacht tot we konden boarden.

Eenmaal aan boord van de Boeing 747 ging alles als vanouds. De introductie over wat te doen bij ongeplande gebeurtenissen (zuurstofmaskers en nooduitgangen) en de ouderwetse, niet meer van deze tijd, mededeling dat dit een niet-roken-vlucht is. Hierna was het snel opstijgen en vlogen we al heel snel boven Duitsland. Na het bekijken van een film (op mijn iPhone gedownload), waren we al bijna op onze plek van bestemming.

Gearriveerd op het Internationale Vliegveld, had ik via de air-tags al gezien dat onze koffers niet waren achtergebleven. Nadat we de kofffers van de bagageband hadden geplukt, zaten we al snel in de transferbus op weg naar onze accommodatie. Serenity Luxury Agrilla. Ons appartement valt ons zeker niet tegen. Precies zoals beschreven toen we de reis eind april hebben geboekt. Inmiddels hebben we in het zwembad gelegen en onze privé-jacuzzi gezeten. Straks op zoek naar een fijn Grieks restaurant en daarna cocktails!

Autoritje

Op Samos lagen we een paar dagen bij het zwembad te relaxen, toen we het idee kregen om toch wat meer van het eiland te willen zien. Omdat het hotel net iets te ver van alles lag om andere dingen te ondernemen dan het relaxen bij het zwembad zelf, besloten we een auto te huren. Het idee van 1.405 kilometers te vliegen om daar vervolgens alleen maar een paar boeken te lezen en onze lichamen in te smeren tegen zonnebrand ging ons tegenstaan. Zo hadden we al snel via de receptie van het hotel een rode auto (vraag me niet naar het merk) voor 2 dagen geregeld.

Op de eerste dag van het autohuren besloten we naar de hoofdstad van het eiland te gaan. We hadden er zin in en ik was er helemaal klaar voor. De juiste muziek voor een lange autorit klonk er uit de speakers en de airco gierde mee op de muziek. Het lukte me nog net het gevoel van enige teleurstelling te onderdrukken toen we na nog geen 10 minuten al in de hoofdstad aankwamen. Ik was even vergeten dat een niet al te groot eiland als Samos in no time is overgestoken. Na een klein rondje door de hoofdstad waren we weer enthousiast en besloten door te rijden naar Kokkari, ten noorden van het eiland.

Weg waren we. ‘Doei Samos-Stad, tot ooit,’ riep ik boven de muziek uit. Het ultieme zomergevoel! Het duurde nog even voor we in de badplaats Kokkari zouden aankomen en toen we uiteindelijk aankwamen in het stadje Mitilinii wist ik dat we een verkeerde afslag hadden genomen. Dit stadje in het midden van het eiland ligt iets van 8 kilometer van Kokkari af. In plaats er voor te kiezen om er meerdere orthodoxe kerken te bezoeken, gingen we voor onze eerste keuze: Kokkari. Google Maps moest ons naar het Noorden van het eiland leiden. Na wat rondjes te hebben gereden door het noordelijk gedeelte van Mitilinii hadden we de weg naar het noorden gevonden.

Deze route bleek al snel off-the-road te zijn. We negeerden heel stoer de woorden van de autoverhuurder eerder deze ochtend, over dat we niet meer verzekerd zijn wanneer we over de onverharde wegen rijden. ‘Soms moet je het avontuur aangaan,’ zei ik stoer. De weg was onverhard, maar verder prima te berijden. Nadat we -achteraf kwamen we hier achter, de watervallen van Theopoíēto hadden gepasseerd werd het wegdek minder, en dit werd met iedere afgelegde kilometer slechter. Na ongeveer 4 kilometer was het wegdek gelijk aan het wegennet ten tijde van de Bijbelse verhalen. De gevaarlijkste weg van de wereld vindt u op het eiland Samos. Echt waar.

Het moment dat we dachten dat het wegdek niet meer slechter kon worden, leek het nu of we over een droge rivierbedding reden. Stugge prikkelbosjes schuurden flink over de autolak en de gaten in de weg lieten ons op de muziek uit de speaker flink meedeinen. Het was goed dat we in de gordels zaten. Nadat we nog eens 2 kilometer in wandeltempo hadden afgelegd, ben ik uitgestapt en voor op de huurauto uitgelopen. Zo kon ik zien hoe stijl we naar beneden gingen en welke afslag we moesten nemen. Zo kon ik ook aangeven waar de diepe geulen en greppels zich bevonden. Toen we in de verte een paar huisjes zagen staan, stapte ik weer in de auto.

Uiteindelijk zijn we over privéterreinen en sluipweggetjes bij Kokkari aangekomen. De huurauto reed inmiddels op benzinedampen, het vinden van een tankstation had onze prioriteit. Deze vonden we in Kedros, ten oosten van Kokkari. Na het vullen van de tank bezochten we daar een orthodox kerkje en werden we op een klein strandje geattendeerd. Hier hebben we onze kleren uitgetrokken en zijn de zee ingedoken. Na ruim een kwartier van dobberen op de golven van de zee, waren we voldoende afgekoeld en weer helemaal zen. Dat we onderweg een paar wieldoppen hadden verloren, daar kwamen we pas veel later achter.

Samos, dag 6.

Vandaag na het ontbijt zijn we de huurauto ingestapt naar Phytagorio. Dit keer was het géén uitdaging. Na een rit van vijf minuten hadden we de Nissan Micra al geparkeerd. We wilden het standbeeld van Phytagoras zien (en ook fotograferen). Het beeld was ook zo gevonden. In het stadje zijn we ook nog naar een ruine geweest. Early Christmas Church stond er op de borden aangegeven. Ik voelde me er als in de videogame Uncharted. Ik was al op zoek naar verborgen gangen en schatten (niet echt natuurlijk)

Na het bezoek aan de ruine wilde Edo de Romijnse Baden bezoeken, of wat er nog van over was. Maar daar konden we niet eens in de buurt van komen. Toen zijn we maar het strand opgegaan en de zee ingelopen. Wel heel relaxt, tot ik zag dat er een school vissen rondzwom. Toen heb ik alleen maar wat staan pootjebaden.

Na het strandbezoek zijn we nog een rondje op het eiland gaan rijden. Via Chora naar Mesogeio en toen zuidwaarts richting Spatharaioi en dan door naar Iraio, aan de kust waar we hebben geluncht, aan het water, en waar Edo ook een hoedje heeft gescoord. Na dit korte bezoek zijn we doorgereden naar Pythagorio, en door naar het hotel, waar we nog even bij het zwembad hebben gelegen. Ik heb de biografie van Paul Simon uitgelezen.

Na het zwembadbezoek zijn we gaan douchen om opgefrist weer te gaan eten. Dit keer geen salade, maar een bord geitenkaas besteld. Heerlijk! Love it. Na het eten hebben we de huurauto voor het hotel geparkeerd en de autosleutels bij de receptie ingeleverd. Nu zitten we op het boventerras en ik zit aan de mojito. Nice. Nu ga ik even verder lezen in de autobiografie van Farley Granger. Daarna naar bed.

Aanwezigen

We zitten nu een paar dagen op het Griekse eiland Samos, vlakbij de oudste Europese haven in Pythogoreio, de geboorteplaats van Pythagoras (wiskundige: a2+b2=c2) en Epicurus (filosoof: ‘De dood gaat ons niet aan’). Na vier dagen van relaxen bij het zwembad zijn we aardig gewend aan dit actieve vakantieleven. Ineens niets doen kan heel vermoeiend zijn. Ik heb er overuren van slaap aan overgehouden.Ons verblijf ligt een beetje afgelegen van alles dat dichtbij ligt. Voor een bezoek aan een dorpje of een winkeltje aan de weg ben je toch al gauw drie kwartier aan de wandel. Daarom blijven we ‘thuis’ bij ons hotel. Samen met de andere hotelgasten. Zij komen voornamelijk uit Scandinavië, met een paar Vlaamse gasten en hier en daar een paar Nederlanders. Heel gemoedelijk en rustig.

Totdat het gezin uit de buurt van Rotterdam zich meldt. De vader en moeder en hun dochter van net geen twintig jaar laten onbedoeld weten dat zij op het eiland zijn gearriveerd, en de rust is onmiddellijk vertrokken. De moeder heeft een stem die de opstijgende vliegtuigen van het vliegveld even verderop met gemak overstijgt. Daarbij delen ze ook nog álles wat ze gaan doen.
‘Ik ga nu even mijn luchtbedje halen.’
‘Dat is goed. Ik ga de buurvrouw even appen dat we er zijn.’
‘Doe ‘r de groetjes. Ik ga straks het water in.’
En dat gaat zo maar door.

Het is niet alleen dat, maar ze denken ook alles te weten. Ze zijn nog geen 20 minuten aanwezig bij het hotel en moeder weet al zeker dat het pad naar het strandje verderop een klein stukje lopen is (wat zeker niet waar is) en de dochter, met een stem alsof ze zojuist acht slagroompatronen heeft geinhaleerd, vind alles super! Behalve dat wat haar vader zegt. Hij is al weggebonjourd naar een andere parasol. Wanneer hij meer dan eens een vraag stelt, wordt dit door de beide dames beantwoord met een lacherige ‘wat-moet-je-nou?’

Wanneer ik die vader was geweest, dan had ik een auto gehuurd en was meteen met beide wijven hier op het eiland een ravijn ingereden. Daarmee kom je in Nederland ook nog eens in het nieuws, vinden vrouw en kind hartstikke leuk! Maar nee, vader houdt zijn mond en lacht mee met de ongrappige grollen. Moeder beslist dan dat ze met zijn allen iets gaan eten bij de poolbar. Al weet ze nu al dat er niet veel keuze naar haar smaak zal zijn. De dochter denkt hetzelfde, en de vader houdt wijselijk zijn mond.

Bij terugkomt van de poolbar, is moeder -vanzelfsprekend, aan het woord. Ze wilde graag naar het strandje lopen, maar haar hoofdpijn is teruggekomen. Die van mij nu ook. Ondanks haar hoofdpijn tettert ze maar door en gaat ze dan toch met de dochter het pad naar het strandje, lager gelegen, bewandelen. Ik blijf nu zeker bij het zwembad zitten, want ik wil, en ik móet, haar ervaring hierover horen. Het pad is namelijk geen wandelpad. In een zeer steile gang naar beneden, loop je over losse keien, langs gevaarlijke prikkelbosjes.

Ik hoef niet lang te wachten. Na nog geen 10 minuten zijn ze terug.
‘Dat is niet te doen!’ roept ze naar haar man.
‘Nee, belachelijk,’ voegt de dochter toe.
Moeder wilt de huurauto een dag naar voren verplaatsen, want ze is echt geen zwembadmens. Waarop de dochter toevoegt dat haar moeder een echt strandmens is.
Ik glimlach stiekem om zoveel zelfgecreërd drama en denk aan een citaat van de filosoof die hier duizenden jaren geleden werd geboren. ‘De mens moet teleurgesteld worden in de kleine dingen van het leven, voordat hij de volle waarde van het grotere kan beseffen.’ Ja, Epicurus kon het goed zeggen. Hij wel.

Samos, dag 5.

Vandaag stond de Nissan Micra voor ons klaar. Na wat officiële handelingen was het in de auto springen, en gaan! Op naar Samos-stad. In no time waren we daar al . Zo groot is het eiland dus niet. Na wat panoramafoto’s te hebben geschoten, besloten we naar Kokkari te rijden. Hoe het gebeurde, weet ik niet, maar voordat we het doorhadden zaten we midden op het eiland in de stad Mitilinni. Totaal niet aan de kust, dus besloten we binnendoor te rijden.

We hadden met het grootste gemak, en met vlag en wimpel in het televisieprogramma “De Gevaarlijkste Wegen van de Wereld” mee kunnen doen. Het leek of we off the road in de videogame “Grand Theft Auto V” meededen. Met het verschil dat deze rit níet virtueel was. Wat een drama! Nergens konden we de auto keren, alleen maar rechtdoor. Op een gegeven moment was de weg zo slecht, dat je niet eens meer de woorden weg, pad of route kon gebruiken. Even later ben ik de auto uitgestapt om te zien of we wel verder konden rijden, of niet. Na veel krappe en scherpe bochten, en het verlies van nog meer zweet, reden we uiteindelijk weer op asfalt.

We hadden zo ongeveer de tank leeggebeden, dus bij Kokkari hebben we snel wat brandstof getankt. Daarna meteen door naar Kedros, waar een verwaarloosd kerkje stond. Even verderop was een kiezelstrand waar alleen locals aanwezig waren. Daar zijn we het water ingedoken. Door de enorme hoge golven hebben we kunnen afkoelen en stonden er weer een glimlach op ons gezicht.

Na het korte zwemavontuur zijn we dan uiteindelijk naar Kokkari gegaan, waar we heerlijk hebben geluncht aan het strand. Voldaan stapten we weer in de auto en zijn we veilig over de snelweg, dus zonder avontuurlijke route, naar het hotel. Daar hebben we de dag vervolgd zoals we de afgelopen dagen hebben gedaan. Zwembad, eten, slapen en cocktail.