Corfu – vakantiedagboek.com

Corfu, dag 7.

Tussen de laatste hoofdstukken van Cher’s autobiografie en een slokje ijskoffie merk ik hoe langzaam de tijd zich momenteel uitrekt. Alles voelt tegelijk belangrijk en onbelangrijk: de geur van zonnebrandcrème die mijn verbrande huid beschermt, het zachte gezoem van de airco in de verte en het kind dat het water stilletjes onderzoekt, alsof het een oceaan vol geheimen is. Af en toe kijkt het even om zich heen, alsof het zich afvraagt of iemand het wel waard vindt om naar zijn avontuur te kijken. Een musje landt op de rand van het zwembad en vliegt precies op tijd op, wanneer iemand een duik neemt.

En dan, tussen de luie zonnestralen door, glipt er een gedachte binnen: vanavond op tijd naar bed, want om even voor zes uur ‘s ochtends worden we opgehaald voor de transfer naar het vliegveld. Alsof mijn vader een zacht klokje in mijn hoofd heeft gezet. Een kleine, ongemakkelijke, praktische rilling in een dag die verder alleen van luieren en nietsdoen bestaat.

Dus lig ik hier nog even, zonnebril op de neus, en probeer ik deze laatste momenten vast te houden. Het zwembad glinstert alsof het glimlacht, de zon schijnt met de precisie van een ervaren ober die net je glas bijvult, en ik denk bij mezelf: dit is fijn. Het perfecte nietsdoen. Het kleine, stille slotakkoord van onze vakantie, net voordat het gewone leven, met zijn haast en agenda’s, ons weer inhaalt.

Toch is er ook een zacht vooruitzicht: volgende week zijn we vrij. Geen vliegtuig, geen resort, geen harde afspraken. Gewoon langzaam bewegen, in en om het huis, makkelijk en rustig, zoals het hoort na zulke dagen. Misschien een tijdschrift lezen in de tuin, een kop koffie die iets te lang blijft staan, een paar planten die eindelijk water krijgen. Het lijkt bijna een tweede vakantie, maar dan zonder zonnebrand en zwembadglinstering, en dat is eigenlijk ook prima. Het soort dagen waarvoor je niet eens een klok nodig hebt.

Corfu, dag 6.

Vandaag was een zeer relaxte dag. De huurauto hadden we gisteravond ingeleverd en vandaag hebben we bij en in het zwembad gelegen. Hoewel het vanmorgen heel druk was bij het ontbijt, waren de meeste gasten buiten de accommodatie op pad naar vakantievertier elders, waardoor het vandaag heel rustig was bij het zwembad. Ook de lunch hebben we hier genuttigd.

Ik heb de autobiografie van Cher tot over de helft gelezen; morgen de andere helft. In de loop van de middag, zo rond vier uur, kwamen de andere gasten druppelsgewijs terug van hun dagtochtjes en zochten ook verkoeling bij het zwembad. Er zijn hier veel Nederlanders, dus soms vang je gesprekken half op die je anders niet zou horen als deze in een onbekende taal werden gevoerd. Gelukkig heb ik AirPods met noise-cancelling.

In de avond zijn we, net als afgelopen maandagavond, naar Petra Beach Bar gewandeld. Ook dit keer koos ik hetzelfde als de vorige keer. Ik noem het een ingeboren voorkeur. Maar de tirosalade en de Sofrito zijn ook gewoon een vakantietraktatie. Dus waarom anders doen? Aangenaam detail: dit keer waren er geen muskieten.

Bij zonsondergang zijn we teruggewandeld. Eerst hebben we bij de buurtsuper een slaapmutsje ingekocht en daarna door naar ons terras, waar een vriendelijk en verkoelend briesje waait, terwijl ik nu aan de laatste regels van dit blog/verslag zit te tikken, en kijk uit over een vakantie die precies doet wat een vakantie moet doen: niets bijzonders, en dat vind ik genoeg.

Corfu, dag 5.

Hoewel ik er de afgelopen dagen niet echt zin in had, ben ik vanmorgen toch vroeg mijn bed uitgegaan om een stukje van vijf kilometer te gaan hardlopen. Voor het eerst deze week had ik de wekker gezet, en hoe grappig: ik werd vijf minuten vóór die wekker wakker. Het rondje ging me prima af: heen en weer naar het kleine strandje van gistermiddag. Na een half uur was ik alweer klaar. Eenmaal thuis begon ik pas écht te zweten. Alsof er sluisdeuren opengezet werden: het gutste uit al mijn poriën. Een douche (die het wederom aardig deed) was meer dan welkom.

Na het douchen was het nog even wachten tot het ontbijtmoment — het ‘voordeel’ van vroeg uit de veren gaan. Wederom een prima ontbijt gehad, met de nodige ergernis over de andere gasten en hun weinig sociale houding naar anderen toe. Voor vanmorgen stond een uitstapje naar het kasteel van Kassiopi op het programma. Geen stoere burcht meer, maar een verzameling muurresten waar de tijd zijn tanden in gezet heeft.

Boven wacht stilte, zeggen de reisgidsen. Negentien torens zouden er ooit gestaan hebben, al zijn ze moeilijk meer te tellen. Binnen de muren groeien olijfbomen die meer van standvastigheid weten dan mensen. Alleen: wij kwamen er niet. We reden eromheen met de auto, zochten een ingang die er niet leek te zijn. Later deden we hetzelfde rondje te voet, met hetzelfde resultaat. Het kasteel lag er, zichtbaar en zwijgend, maar ontoegankelijk, alsof het besloot voorlopig met rust gelaten te willen worden. Een luchtkasteel.

Na deze teleurstelling stapten we weer in de auto en reden we opnieuw naar het naaktstrandje. Dit keer dus niet te voet (je huurt zo’n auto niet voor niets) en dat scheelde ons blaren en blessures, die we gisteren wel hadden opgelopen op het kiezelstrand. Op het strandje was het rustiger dan gistermiddag en bleven we wat langer liggen. Maar de aanhoudende hitte dreef ons uiteindelijk terug naar de huurauto en daarna naar het zwembad van onze accommodatie. Ons tijdelijke thuis.

Tegen de avond hebben we ons opgefrist en zijn we in Acharavi uit eten geweest. Dit keer bij Woody’s, vlakbij het restaurant van gisteren, en gelukkig zonder wolkbreuk. We hebben weer lekker gegeten. Ik had opnieuw tirosalade (deze keer met een zurige smaak) en kipfilet in blauwekaassaus. De smaak was prima, maar de presentatie viel tegen: een onogelijke grijze saus die deed denken aan pus met stopverf. Daarbij lag mijn kipfilet volledig verstopt onder deze brei. Ik hou er niet van wanneer ik naar mijn vlees moet zoeken.

Na het eten hebben we op de terugweg de tank van de huurauto gevuld en, na een kort bezoek aan de buurtsuper, de auto officieel ingeleverd. De komende twee dagen zullen we te voet moeten doorbrengen, en dat is geen ramp. Wat ook geen ramp is, is dat ik straks voor het slapengaan géén wekker zal zetten.

Corfu, dag 4.

Wellicht leest de eigenaar van de accommodatie waar we nu tijdelijk wonen ook mijn blog, want sinds vandaag spuit er meteen een krachtige, warme waterstraal uit de douchekop, en blijft deze ook stevig in de houder zitten. Geen ergernis meer met een ingezeept hoofd of de oksels. De dag begon dus goed.

Na het ontbijt bij het zwembad vertrokken we naar een verlaten dorp op Corfu: Old Perithia. Een dorp zonder haast, en zonder haastige mensen ook, want de meesten zijn al jaren geleden vertrokken. Je loopt langs half vergane ruïnes, met hier en daar een taverna waar men elkaar probeert weg te concurreren door bezoekers naar hun terras te lokken. Wanneer je één bouwval hebt gezien, heb je het hele dorp wel gezien. Na een paar korte fotoshoots vertrokken we naar de hoogste berg van het eiland.

De Pantokrator staat er als een oude heer die weigert aan de kant te gaan. Altijd zichtbaar, zelfs als je dat niet wilt. Via een onverharde route klommen we naar de top. Bovenaan bevindt zich, het laat zich raden, een klooster. Niet groot, niet indrukwekkend zoals kerken dat in reisgidsen plegen te zijn, maar je hebt er uitzicht over alles: de zee die er schittert, Albanië dat dichtbij lijkt maar tegelijk ongenaakbaar, en Corfu zelf, een lappendeken van olijfbomen en stoffige weggetjes.

In het klooster hebben we nog wat souvenirtjes gescoord en zijn we even naar een woud van zendmasten, antennes en schotels gelopen. Ze staken hun armen in de lucht, alsof ze zelf ook aan het bidden waren, maar dan richting de verkeerde hemel: die van mobiele netwerken en televisiekanalen. Verder viel hier weinig te zien, maar we hadden prima bereik op onze mobiel!

Na ons bezoek aan de bergtop was het alleen nog maar bergafwaarts, richting ons tijdelijke thuis. Hier hebben we zelf (Edo) lunch gemaakt en samen genuttigd. Na het eten hebben we ons goed ingesmeerd voor een bezoekje aan het strand. Een aantal kilometers verderop bevindt zich een naaktstrandje, waar we even heerlijk hebben gezonnebaad.

Aan het einde van de middag wandelden we terug en gingen nog even bij het zwembad relaxen, waarna we ons thuis opgeknapt hebben voor het avondeten. Online had ik een aardig restaurant, Faros, gevonden met goede recensies. We zijn er met de auto heengegaan, en net toen we geparkeerd hadden, begon het te regenen. Dikke druppels, en in de verte hoorde je het al onweren. Toen we eenmaal bij het restaurant waren, brak het los: een wolkbreuk. Alle gasten moesten het overdekte terras verlaten, want de regen stroomde langs de parasols over de tafels.

Wij zaten binnen, en het eten was prima! Vooraf nam ik hier ook (weer) tirosalade, en dit keer stifado als hoofdgerecht: stoofvlees met parelui(tjes) in tomatensaus. Nadat we ons hadden volgegeten en de regenbui was weggetrokken, konden we weer verder. Eerst naar een supermarkt voor lucifers – want om een anti-muggenkaars aan te steken heb je nu eenmaal vuur nodig – en een flesje wijn maken we ook wel soldaat. Nu zitten we op ons terras en in de verte, boven zee, zien we het af en toe nog bliksemen.

De kloosterpoes wil gedoopt worden. Of heeft dorst.

Corfu, dag 3.

Ik overweeg om Griekenland te nomineren voor extra Europese subsidie voor het verzorgen van goed werkende douches in de diverse vakantieoorden. Hier is de douche prima; krachtige straal en ook prima temperatuur, maar het ding straalt het water alle kanten op, behalve waar ik ingezeept sta. Tot op heden heb ik nog nooit 100% tevreden onder een Griekse douche gestaan.

Vandaag begon, na het douchen, de dag bewolkt en met lichte regen. Het is maar goed dat we per vandaag een auto voor een paar dagen hebben gehuurd. Na het ontbijt hebben we de benodigde papieren getekend en werd ons de autosleutel overhandigd. Een tripje naar het klooster Panagía Theotókou tis Paleokastritsa stond op de agenda. Een rit van ruim een uur door de bergen van Corfu. Na veel haarspeldbochten en momenten dat we net niet in een file stonden, maar meer onderdeel waren van een verkeerspolonaise, kwamen we in de buurt van het klooster. Daar hebben we de auto geparkeerd en zijn wandelend via de toeristische trekpleister van Paleokastritsa, de diverse mooie kiezelbaaien, naar het huis voor religieuzen gegaan.

In het klooster was het niet veel anders dan in andere kloosters die ik ooit heb bezocht: stil en rustig (naast de toeristische bezoekers) en vooral terend op de oudere successen uit het verleden, toen de kerk nog macht had. Dit uit zich hier op Corfu in een miniatuurmuseum vol oude bijbels, religieuze afbeeldingen en natuurlijk een giftshop, waar ook — God mag weten waarom, zeepjes en armbandjes te koop zijn.

Na ons religieuze bezoek zijn we verder gereden naar een andere toeristische trekpleister: het uitkijkpunt bij Afionas. Hier heb je een fantastisch uitzicht. We hebben er in de middag geluncht bij Porto Termoni Restaurant, een bijzonder restaurant met ook een heel mooi uitzicht. Hier hebben we Griekse salade gegeten en als toetje nam Edo de Griekse yoghurt met honing en walnoten en ik een sinaasappeltaartje met ijs en kumquatsiroop. We hebben hier geweldig gegeten. Na de lunch was het weer terugrijden naar ons plaatselijke thuis, waar we nog even bij het zwembad hebben gelegen.

’s Avonds zijn we met de auto naar Acharavi gereden en hebben aan zee bij Thines gegeten: een eenvoudig maar lekker kipgerecht. Ook dit keer een toetje: ‘homemade’ appeltaart, met liefde gemaakt; door de lopende band van de fabriekshal. Hierna nog even boodschappen gedaan en daarna door naar ons tijdelijke thuis, waar we nog even met een wijntje en goed ingespoten met anti-muggenspray op ons terrasje hebben gezeten.

Edo krijgt de autosleutels. Ná betaling.

Religieus mozaïek. ‘Een boek, drie woorden’…

Mijn toetje bij Porto Termoni Restaurant.

Corfu, dag 2.

Voor het eerst in ongeveer acht maanden heb ik in een nacht minimaal acht uur geslapen. Even heerlijk tot rust gekomen, opgeladen, na een lange maandag. Vanmorgen na het douchen zijn we naar het ontbijtbuffet gewandeld. We dachten alleen logies geboekt te hebben, maar het blijkt inclusief ontbijt te zijn. Dat vind ik ook goed.

De rest van de dag hebben we heel relaxt bij, en in, het zwembad doorgebracht. De energie die we vannacht hebben opgedaan moeten we natuurlijk niet meteen opbranden. Over branden gesproken: ondanks dat ik me vandaag goed en vaak met SPF 30 heb ingesmeerd, zijn toch mijn benen aan het einde van de middag pittig verkleurd. Met de nadruk op pittig. Auw.

De lunch en het avondeten zijn op onze accommodatie genuttigd. Voor lunch hadden we ‘Grandma’s Plate’: een bord vol patat met bacon, feta en twee gebakken eieren. Het leegeten van je bord was een uitdaging, maar ik slaagde er goed in. Het diner in het begin van de avond bestond uit een burger, gevuld met feta, en wederom patat. Edo had hetzelfde, maar dan zonder de feta in zijn burger.

Na het eten hebben we een huurauto gereserveerd voor de komende drie dagen: een Volkswagen Polo. We zullen de komende dagen meer van het eiland verkennen. In de avond zijn we even naar de kust gewandeld om cash te pinnen voor de huurauto, en hebben we door het water langs de kustlijn gelopen. Ook nog kekke hoedjes en een fles rosé gescoord, en een mini-flesje ouzo. Ook vannacht zal ik lekker slapen.

Grandma’s Plate, meteen 5 kilo’s extra aan je rate.

PS: De wifi hier is zoals ze in 1978 was. Nergens te bekennen.

Corfu, dag 1.

Vannacht even voor 03:00 uur vertrokken we vanuit Almere richting Schiphol. Daar waar we voorheen altijd langparkeren, P3, regelde via Schiphol was dit nu, met bijbetaling, inclusief bij onze boeking via het reisbureau. Het was een iets andere locatie (naar Aalsmeer), met een andere dan gebruikelijke manier van inchecken, maar het is ons gelukt om de auto achter te laten en via een transferbus naar de terminal te rijden.

Op Schiphol is het altijd druk. Ook wanneer je er midden in de nacht aankomt. Hoewel niet lang, stonden we toch in een rij om onze koffers via de drop-off naar ons vliegtuig te laten verdwijnen. Hierna de gebruikelijke paspoortcontrole en de check via de scan om hierna relaxt naar onze gate (D79) te wandelen. Ook hier was het druk, maar ook ging het hier gestaag goed en zaten we na enige tijd in de door ons ruim van tevoren gereserveerde vliegtuigstoelen.

De vlucht ging ook wederom vlot. Ergens heb ik gelezen dat het eiland Corfu het dichtstbij is, vanaf Nederland. Dat zou dus best waar kunnen zijn. Voor het eerst heb ik tijdens een vlucht wat weg kunnen dommelen, waardoor het ook allemaal iets vlotter leek te gaan. Volgens schema landden we op Corfu, waar we al snel naar ons transferbus liepen. De transfer naar onze accommodatie ging minder vlot; ruim 2 uur onderweg. Bijna net zo lang als onze vlucht vanuit Nederland.

Bostonia Village is een verrassend aangename accommodatie. We dachten in een achteraf appartementje te komen, maar dit blijken mooie vakantiehuisjes te zijn, met een tweede verdieping; een grote slaapkamer en net zo grote badkamer. Heel luxe. Behalve de wifi. Het is er wel, maar zo broos dat elke muur, elke deur, ja zelfs een diepe zucht, het alweer verdrijft. Nadat we onze koffers hadden geleegd en de inhoud een plek hadden gegeven, zijn we naar een supermarkt verderop gelopen. Dat was zweten met deze warme temperaturen.

Met volle tassen aan boodschappen zijn we thuisgekomen en hebben aan de rand van het zwembad geluncht. Edo een uitsmijter met ham en kaas en ik een crêpe met kaas en ham, daarbij een goed glas met gekoeld Grieks bier. Hierna een middagdutje gedaan en ik was meteen vertrokken naar droomland. Na een uur slapen zijn we naar het zwembad gegaan. Ik heb er een paar baantjes getrokken en verder op een stretcher aan de rand van het zwembad gelegen.

In het begin van de avond zijn we langs de promenade gelopen en zijn uiteindelijk bij Petra Beach Bar gaan uiteten. Vers knoflookbrood voor Edo en voor mij een heerlijke, pittige tirosalade, vooraf. Beiden hadden we Sofrito als hoofdgerecht. Heerlijk zacht stoofsvlees in knoflooksaus. Genieten. Totdat er een invasie van muskieten zich voordeed. Gelukkig was het eten bijna op, want ineens werden we omhelst door diverse zwermen van muskieten. We hadden de hint kunnen begrijpen toen de ober aan iedere tafel een flesje antimuggenspul aanbood. Dat is eigenlijk voor vandaag het enige nadeel geweest.

Nu zitten we, muskietenvrij, op ons terras bij ons huisje aan de wijn om hierna vermoeid en zeker voldaan een volle nacht te gaan slapen.