Le Touquet Paris Plage – vakantiedagboek.com

Ook aan de Franse kust wil ik een stukje hardloopgeschiedenis creëeren, dus om 07:00 uur liep ik vanuit de hoge duinen met een lichte daling richting het strand. Het was daar al druk met veel hondenuitlaters en andere hardlopers. De mist van gisteravond was al snel vertrokken. Sneller dan ik vanmorgen uit mijn bed. Na drie kilometer had ik wel genoeg van het hardlopen en besloot ik dezelfde route terug te (hard)lopen. Het laatste stuk was nu een lichte stijging, en die viel me vies tegen. Zeker toen ik bij de bungalow aankwam en ik net geen vijf kilometer had gelopen. Dan maar een blokje om, om een paar andere bungalows. Dat stukje om was een stijl stuk omlaag en weer heel stijl omhoog. De laatste honderd meters waren zeer zwaar. Toen ik bovenaan bij de bungalow was aangekomen had ik een bijna-dood-ervaring.

Nadat ik me had gedouchet ben ik samen met Edo het stadje ingereden, waar we bij de boulancier verse croissants en chocaladebroodjes hebben gehaald. Het was even een onderneming om een goede bakker te vinden met een overzichtelijke rij aan klanten, maar die vonden we, en na ruim een kwartier waren we dan toch aan de beurt om de bestelling op te geven. Er heerste even een lichte paniek bij de aardige verkoopster toen ze hoorde dat we twintig croissants wilde hebben. Zo veel had ze er nog niet. Ze was alleen vergeten dat ze nog een paar croissants in de vitrine lagen. Uiteindelijk vertrokken we met het gewenste aantal broodje terug naar de familie.

Na het uitgebreide ontbijt ging iedereen hun eigen weg. Er was markt deze zaterdagochtend in het stadje en iedereen ging, of samen, of op eigen gelegenheid erheen. Er werden diverse dingen (kleding, souveniers) aangeschaft. In de middag kwam nichtje Nikke aan. Eindelijk waren we compleet en werden Edo en ik in het zonnetje gezet, voor ons vijfentwintigjarig huwelijk.

In de avond zijn we uiteten geweest bij Novotel. Daar viel het eten mee, voor sommige een beetje tegen, maar dat kwam ook door de onduidelijke menukaart en onbegrijpbare ober. Na het eten zijn we met zijn allen weer naar ons tijdelijke thuis gegaan voor gezelligheid, gezelschapspelletjes en versnaperingen. Ik denk dat iedereen straks met een glimlach op het gezicht in slaap zal vallen.

Eén van de vele bijzondere huizen in het dorp.

Een bijzonder binnenplaatsje in het dorp.

Edo poseert bij een zogenaamd zandsculptuur van de Eiffeltoren.

*“Wij zijn ook klaar voor het uiteten gaan!”*

Vanmorgen zijn we rond 11:00 uur vanuit Almere vertrokken. Eerder hebben we, samen met Yvonne, nog wat laatste boodschappen gedaan om dan uiteindelijk richting Frankrijk te rijden. De navigatie had aangegeven dat de reis ruim vierenhalf uur ging duren, dus vol goede moed reden we al ras over de snelweg, richting Breda.

Helaas kwamen we bij knooppunt Gorinchem in een zware file, waardoor er drie kwartier aan de reistijd werd geplakt. Uiteindelijk reden we, via de belgische kust in één stuk door naar onze eindbestemming: Touquet. Hier kwamen we kwart voor vijf aan, waar al andere familieleden ons stonden op te wachten. Na een hartelijke begroeting splitste zich een kleine groep af, richting de supermarkt. Er moest gebarbecued worden! Verder was het als een doodnormale familiebijeenkomst, maar dan aan de Franse kust. Bijzonder. Er werd die avond veel gepraat, gelachen en nog meer gegeten. Wat een rijkdom.