Tussen de laatste hoofdstukken van Cher’s autobiografie en een slokje ijskoffie merk ik hoe langzaam de tijd zich momenteel uitrekt. Alles voelt tegelijk belangrijk en onbelangrijk: de geur van zonnebrandcrème die mijn verbrande huid beschermt, het zachte gezoem van de airco in de verte en het kind dat het water stilletjes onderzoekt, alsof het een oceaan vol geheimen is. Af en toe kijkt het even om zich heen, alsof het zich afvraagt of iemand het wel waard vindt om naar zijn avontuur te kijken. Een musje landt op de rand van het zwembad en vliegt precies op tijd op, wanneer iemand een duik neemt.
En dan, tussen de luie zonnestralen door, glipt er een gedachte binnen: vanavond op tijd naar bed, want om even voor zes uur ‘s ochtends worden we opgehaald voor de transfer naar het vliegveld. Alsof mijn vader een zacht klokje in mijn hoofd heeft gezet. Een kleine, ongemakkelijke, praktische rilling in een dag die verder alleen van luieren en nietsdoen bestaat.
Dus lig ik hier nog even, zonnebril op de neus, en probeer ik deze laatste momenten vast te houden. Het zwembad glinstert alsof het glimlacht, de zon schijnt met de precisie van een ervaren ober die net je glas bijvult, en ik denk bij mezelf: dit is fijn. Het perfecte nietsdoen. Het kleine, stille slotakkoord van onze vakantie, net voordat het gewone leven, met zijn haast en agenda’s, ons weer inhaalt.
Toch is er ook een zacht vooruitzicht: volgende week zijn we vrij. Geen vliegtuig, geen resort, geen harde afspraken. Gewoon langzaam bewegen, in en om het huis, makkelijk en rustig, zoals het hoort na zulke dagen. Misschien een tijdschrift lezen in de tuin, een kop koffie die iets te lang blijft staan, een paar planten die eindelijk water krijgen. Het lijkt bijna een tweede vakantie, maar dan zonder zonnebrand en zwembadglinstering, en dat is eigenlijk ook prima. Het soort dagen waarvoor je niet eens een klok nodig hebt.
vakantiedagboek.com 