Rhodos – vakantiedagboek.com

Rhodos, dag 8

De laatste dag op Rhodos. Vandaag hebben we niet veel ondernomen, want zo’n laatste dag ervaar ik altijd als een ‘wachten-tot-je-vertrekken-mag-dag’. Het liefst vertrek ik halverwege de dag, maar met deze vakantie is dat anders. Vanavond rond 22:00 uur vertrekken we naar Turkije om vanuit Antalya, verder naar Amsterdam te vliegen. Dat wordt nachtwerk.

Na het ontbijt hebben we heel rustig de koffers ingepakt en hebben in het supermarktje in het hotel de laatste nodige dingen aangeschaft. Om 12:00 uur moesten we uitchecken, maar ruim een uur van tevoren kregen we een belletje van de receptie dat we, als we wilden, nu al naar de andere kamer gaan. Ik heb gezegd dat we ons voor 12:00 uur zouden melden.

Even voor het middaguur dan toch uitgecheckt en weer ingecheckt voor de andere kamer. Dit was een echte down-grade. Geen balkon, maar één stopcontact en de grootte van de kamer was een kwart van onze eerdere kamer op de vijfde etage. Het was voldoende om de komende zes uur uit te houden.

‘s-Middags zijn we nog even naar het aquarium van Rhodos gewandeld. Deze zagen we de hele week al op honderd meter van ons hotel, maar hadden het nog niet bezocht. Mochten we het nooit met een bezoek hebben vereerd, dan hadden we ook niets gemist. Het was in een kleine ruimte met opgezette zeedieren en een mini-aquarium dat er niet al te verzorgd uitzag. Binnen een half uur hadden we alles wel gezien.

Terug in het hotel hadden we nog een paar uur te gaan, dus hebben we gepowernapt om uitgerust aan onze reis te beginnen. Deze begon om even voor half zeven. We werden door een grote touringbus opgehaald, met meerdere tussenstops om de andere reizigers op te halen. Op het vliegveld waren we snel ingecheckt. Irritant vond ik wel dat we tot vier keer toe onze identiteitsbewijs mochten laten zien. De laatste keer bij de medewerker die ons eerder al had ingecheckt. Over werkverschaffing gesproken.

Later dan gepland (zoals gewoonlijk) stegen we op richting Turkije, waar we na veertig minuten weer mochten landen, om na een uur en een grote groep, nieuwe passagiers (met te veel kleine kinderen) in de stoelen weer op te stijgen. Na middernacht vertrokken we naar Schiphol, om daar een kleine vier uur later te landen. Na een reis van twaalf uur was om 02:52 uur onze vakantie voorbij. Volgend jaar weer een ander Grieks eiland!

*Een laatste bezoek; het aquarium van Rhodos.*

*Opgezette Slangalen en een Zonnevis (Zeehaan).*

*Klaar voor de grote (langdurige) terugreis.*

Rhodos, dag 7

Vandaag was het weer net als de andere dagen heerlijk uitgeslapen en toch op tijd eruit om te ontbijten. Vandaag stond een tochtje naar het Filerimos klooster in de planning. Het is bijna zondag, dus een religieus ochtendje kan nooit kwaad. Heel relaxt hebben we ontbeten om daarna op ons gemak naar onze Fiat 500 te lopen.

Dankzij het navigatiesysteem waren we al snel op de goede weg, waarbij het systeem ons wist te melden dat we binnen een half uur op plaats van bestemming zouden arriveren. Het ging ook allemaal snel, maar de laatste kilometers gingen via scherpe haarspeldbochten naar boven. Alles leek uitgestorven, tot we bij het klooster aankwamen. Toeristenbussen stonden in strakke formatie geparkeerd op het grote parkeerterrein.

Onderweg, lopend naar het klooster werden we bijna omsingeld door tientalle pauwen. Nabij het klooster bevindt zich namelijk ook een pauwenbos. Pauwen; het zijn mooie vogels, maar je moet ze niet horen. Ik vind het geschreeuw van deze vogels als kattengejank in het kwadraat. Mijn oma woonde vroeger in Sneek vlakbij het Wilheminapark. Daar liepen ook veel pauwen rond, en ‘s ochtends werd ik te vaak gewekt met dit pauwengeschreeuw. Ik voelde me deze ochtend op dit Grieks eiland weer even in Sneek van de jaren zeventig.

De wandeling in en rondom het klooster vond ik indrukwekkend. Ik geloof niet in god, maar religie heeft altijd wel mijn (positieve) aandacht. Daarbij waren er wederom veel invloeden van de kruisridders terug te vinden. Een voor mij interessante, leuke combinatie. Af en toe waande ik me in de videogame Uncharted. In gedachten besprong en beklom ik de meerdere kerkgevels en -torens.

Nadat we alle kloosterkamers, kloostoverblijfselen en ander oud kloosterpuin op het terrein hadden bekeken, was er nog een korte wandeling naar het grote betonnen kruis. Het grote gevaarte voegt niets toe aan deze toeristische plek, maar je moet het maar gezien hebben. Aan de voet van dit christelijk symbool heb je wel een schitterend uitzicht over het eiland, maar daarna hadden we het allemaal wel gezien.

Terug naar Rhodos-stad namen we een toeristische route, die maar een paar minuten langer duurde dan de kortste weg naar ons tijdelijk thuis. Eenmaal thuis hebben we ons even opgefrist en zijn toen even het centrum ingegaan om een paar souveniers te scoren. Het was vandaag warm. 30+ °C. Wanneer je de onnodige drang hebt, kan je jezelf als stoofschotel identificeren.

Verder was deze middag een herhaling van eerdere middagen; in en rondom het zwembad liggen luieren. In de avond zijn we nogmaals naar Elia Olive Restaurant gegaan, omdat Edo, voor de veiligheid van zijn maag, kippensoep wilde eten. Later in de avond ben ik toch even naar de receptie van het hotel gegaan. Morgenmiddag moeten we om 12:00 uur uitchecken, maar we worden pas om 18:30 uur opgehaald voor de transfer naar het vliegveld. Ik wilde weten of we de hotelkamer voor een paar uur konden verlengen. Helaas was dit niet mogelijk. Wel konden we een andere kamer tot 18:00 uur boeken. Mooi. Nu hoeven we morgen, in de middag niet doelloos door stad te lopen.

Rhodos, dag 6

De dag begon weer prima. Na het douchen besloten we op tijd te gaan ontbijten, want een autorit naar Lindos stond in de planning. Edo voelde zich iets beter dan de afgelopen dagen, dus een autorit zou niet te veel moeite kosten. Net als iedere dag namen we de lift naar beneden, maar vandaag dan wel met het verschil dat we vast in de lift kwamen te zitten. We kwamen aan tot de begane vloer, maar de liftdeur bleef dicht.

Geen reden tot paniek, want we zijn niet claustrofobisch aangelegd, maar in de lift is geen airco en op dit tijdstip was het al redelijk warm in de cabine. Het aanhoudend indrukken van de alarmknop gaf het gewenste resultaat, want na één minuut hoorden we een stem de vraag stellen: ‘Are you in there?’ Deze vraag hebben we positief beantwoord en na een tijdje hoorden we: ‘Wait two minutes please.’ De receptioniste ging zeer waarschijnlijk hulp halen, en na inderdaad twee minuten (voor ons voelde het langer in de klamme warmte) werd de liftdeur geforceerd geopend. Je hebt van die dagen…

Het ontbijt werd genuttigd (Edo nog voorzichtig in verband met zijn maag) en na het ontbijt gingen we op zoek naar een autolader. Zo’n apparaat met usb-poort dat je in de sigarettenaansteker van de auto steekt. Zo kunnen we de mobiele telefoon als navigatiesysteem gebruiken. Via de kaarten-app vonden we al snel een speciaalzaak en konden we een autolader èn een telefoonhouder scoren. We konden nu de rit van ruim een uur (Rhodos is best een groot eiland) ondernemen.

Onderweg is het even wennen aan het verkeersgedrag van de locals op het eiland, maar ook daar raak je (Edo) snel aan gewend. Na een rit van 65 minuten kwamen we aan op het parkeerterrein van Lindos, waarna er een korte wandeling naar het dorpsplein volgt. Hier was het heel druk. Veel toeristen en enorme smalle straatjes. Honderden toeristen wandelden zich omhoog naar de acropolis van het witte stadje. Aangezien Edo zich nog niet helemaal 100% voelde en ik geen zin had in nog een klim in de zinderende hitte, besloten we de acropolis achter ons te laten.

Na een rit van nog eens een uur hadden we onze auto alweer voor de deur van het hotel geparkeerd en nadat we weer in de relaxmodus waren, zijn we de middag in en rondom het zwembad van het hotel gaan liggen. In de avond zijn we gaan uiteten bij Elia Olive Restaurant, waar Edo een kippensoep heeft besteld en ik een Grieks kipgerecht. Nu zitten we relaxt op onze hotelkamer, nog even inlezen over wat we morgen gaan ondernemen.

*Toeristen in de lommerrijke straatjes.*

Rhodos, dag 4

Vanmorgen werd ik om 06:00 uur door de wekker gewekt. Ik had me voorgenomen om in de vroege ochtend te gaan hardlopen (in verband met de Griekse temperaturen). Ik heb er een soort van traditie van gemaakt om tijdens iedere vakantie een hardlooprondje te lopen. Zo stond ik vanmorgen rond de klok van vijf voor half zeven (mijn geboortetijd) voor de ingang van het hotel.

Ik had het plan om een kleine vijf kilometer te gaan hardlopen. Een rondje richting de haven van Rhodos-stad en dan met een kleine omweg weer terug naar het hotel. Hiermee moet de vijf kilometer wel gehaald kunnen worden. Echter op vakantie gaan de dingen altijd iets anders dan normaal. Ik dacht richting de kust te rennen, maar ik ging landinwaarts. Ik herkende een houten bruggetje, waar we gisteren over gewandeld waren, en dit was niet goed. Keren en verder rennen.

Ik liep stoïcijns verder en met behulp van mijn kaarten-app kwam ik weer op de bekende weg. Hier besloot ik richting de westkust te lopen, en vandaar naar het hotel. Na ruim zes kilometer kon ik mijn hardloop-app stoppen en het laatste stukje naar het hotel lopen. Ik wen er nooit aan, maar ná het hardlopen ben ik als een spons die wordt uitgeknepen; het zweet gutst me uit iedere porie.

Na een verfrissende douche zijn we op tijd naar de ontbijtzaal gegaan, waar we weer een ruime keuze hadden in de ontbijtmogelijkheden. In de ochtend zijn we naar de haven gewandeld (waar ik vanmorgen vroeg al was geweest) en hebben daar iets verder gelopen om zo, onbedoeld, een rondje langs de oude stadsmuur te lopen. Een wandeling van ruim tweeënhalf kilometer. In de brandende zon. Aangezien ik geen Clark Kent (Superman) ben, krijg ik geen extra superenergie van de zonkracht, het put me juist uit. Maar! Klagen is voor watjes. We wandelden rustig door.

Na de wandeling zijn we in een lommerrijk parkje op een terras gaan zitten en hebben hier genoten van een ijskoude frappé. Hierna zijn we in het middeleeuws stadje gegaan om daar langs de vele toeristische winkeltjes te lopen. We hebben het een en ander kunnen scoren, waaronder een kerstbal van Rhodos (een andere vakantie-traditie). Het duurt tenslotte nog maar 112 dagen tot kerst. Edo heeft traditioneel weer een vlot hoedje gescoord.

In de middag hebben wie dit keer niet in en rondom het zwembad gezeten. We hebben in de koelte van de hotelkamer relaxt de tijd doorgebracht. Ik heb een aflevering van het zesde seizoen van Dexter gekeken (het seizoen met de religieuze moorden en de zoon van Tom Hanks) en verder nog wat gelezen. Verder hebben we vanmiddag een huurauto voor de komende drie dagen geregeld. Deze wordt morgenochtend bij het hotel afgeleverd.

In de avond zijn we op zoek gegaan naar een leuk eettentje, die we uiteindelijk vonden aan de westkust van het eiland; Orexi. We zagen op het bord een aanbieding van pepper steak met friet en een pul bier voor een aardige prijs. Het bier was goed, de steak viel iets tegen; het waren dunne runderlapjes, maar de pepersaus was weer prima. Edo voelde zich vanavond niet helemaal lekker, dus zijn we op tijd naar ons tijdelijke thuis gegaan, waar hij het bed is ingedoken en ik nu dit stukje schrijf. Hopelijk voelen we ons morgenochtend weer helemaal fris, want dan hebben we een eiland te ontdekken!

*Uitzicht op een oude muur en een oude man.*

Rhodos, dag 2

Vanmorgen eindelijk weer eens zonder een wekker wakker geworden. Dat is voor mij toch wel het ultieme vakantiegevoel. Omdat we gisteravond laat (in het donker) op het eiland aankwamen was ik wel nieuwsgierig naar het uitzicht, dus stond ik toch bijtijds uit bed. Ons uitzicht viel me niet tegen en kwam aardig overeen met de foto’s die ik eerder online en in brochures had gezien.

Ook nieuwsgierig was ik naar de badkamer en dan vooral de douche. Ervaring heeft me geleerd dat het douchen op een Grieks eiland, voor mij, niet echt de wauw-factor heeft, maar de douche-beleving van vanmorgen was me zeer aangenaam. Geen lauwe pisstraal, maar een stevige straal die het shampooschuim in één keer uit je haren spoelt.

Rond de klok van 09:30 uur zijn we naar de ontbijtzaal gegaan, waar de keuze aan ontbijtmogelijkheden énorm was en het aantal hotelgasten óverweldigend. Morgen gaan we wel iets vroeger naar deze Griekse eetschuur. Wellicht dan iets minder gasten en minder ergernis voor ons.. Mensen zijn net varkens. Of erger.

Na het ontbijt zijn we in een rustig tempo Rhodos-stad ingelopen, het was intussen warm genoeg. Na enige tijd kwamen we aan bij de indrukwekkende, historische havenplaats, waar we het oude Griekenland een beetje hebben leren kennen. Veel historie over de kruisriddertochten van duizendplus jaar geleden. Rustig wandelend kwamen we in de vroege middag weer aan bij ons hotel, waar we de hele middag aan en in het zwembad hebben gelegen.

‘s-Avonds hebben we gegeten bij Louis Restaurant, een favoriet restaurant blijkbaar, omdat het er nogal druk was. Dit kan ook zijn omdat er, naar mijn beleving, opvallend minder restaurants zijn, zoals je op een toeristisch eiland mag verwachten. Morgen is er een uitdaging. De avond hebben we beëindigd met cocktails in de hotellobby, slash, cocktailbar.

*Overblijfselen van een oude stadsmuur.*

Rhodos, dag 1

De eerste dag van de vakantie op Rhodos begon laat. Om ongeveer 18:00 uur stegen we op vanaf vliegveld Schiphol (vanzelfsprekend vanaf de Polderbaan). Niet dat het vakantie-avontuur toen pas begon.

Enige tijd hiervoor beleefden we een klein spannend moment op het vliegveld. Bij Gate B27 zag ik -tijdens het wachten om te boarden, door het glas dat een van onze koffers al vroeg door een Schiphol-medewerker werd meegesjouwd. Het was niet eens dat het een mogelijkheid was dat het de onze was, het was voor honderd procent zeker de koffer die we bij het inchecken op de band hebben gezet. De airtac in de koffer bevestigde dit ook via mijn iPhone. Daar stond onze koffer, alleen in de brandende zon, te wachten tot hij niet vergeten ging worden, en daar leek het wel op.

Ik was niet meteen in de paniek-modus, maar hield de koffer wel goed in de gaten. Toen uiteindelijk de andere koffers voor deze vlucht waren ingeladen, stond mijn koffer nog steeds alleen in de brandende. In mijn fantasie zag ik op de koffer een fictieve traan over de oranje kofferband rollen. Arme koffer; alleen en vergeten.

Edo besloot hierop het personeel bij de balie van de gate hierover in te lichten. Vanaf een afstand zag ik veel wijsgebaren en mensen met uitgestrekte nekken meekijken, naar de eenzame koffer. Hierop ontstond enige consternatie bij de andere reizigers en vond ik het opvallende dat er ineens mensen een idee, en een mening, over mijn koffer hadden. Spontaan verzonnen verhalen en goedbedoelde, maar nutteloze tips om actie te ondernemen. Gelukkig ook grappige opmerkingen.

Lang verhaal, kort; uiteindelijk werd de koffer toch meegenomen naar de bagageruimte en was het boarden kort hierna, met een half uur vertraging, maar dat stond los van mijn vergeten koffer, van start gegaan. Rond de klok van 18:00 uur stegen we op en landden we om ongeveer 22:30 plaatselijke tijd op het Griekse eiland. Hier kregen we een transfer aangeboden (maanden geleden al geboekt) en kwamen we even voor middernacht aan in ons hotel.